Bernard Witucki: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 10 bajtów ,  4 lata temu
wyjaśnienie kwestii "generalskiej"
m (Usunięto kategorię "Francuscy generałowie"; Dodano kategorię "Polacy - generałowie armii francuskiej" za pomocą HotCat)
(wyjaśnienie kwestii "generalskiej")
|zwycięstwa =
|grafika = Gen. B.Witucki.jpg
|opis grafiki = Ks.Ksiądz gen.Witucki Bernardw Wituckimundurze generalskim
|stopień grafika = Naramiennik Generał brygady land.png
|stopień = [[Generał#Wekapitan współczesnym/ Wojsku Polskim|generał brygady]]podpułkownik
|data urodzenia = [[16 lipca]] [[1918]]
|miejsce urodzenia = [[Jaroszewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Jaroszewo]]
|miejsce śmierci = [[Miastko]]
|lata służby = [[1939]]-[[1945]]
|siły zbrojne = PSZ na Zachodzie, Francuskifrancuski Ruchruch Oporuoporu
|jednostki =
|stanowiska =
|późniejsza praca = ksiądz katolicki we Francji i Polsce
|odznaczenia = [[Plik:POL Virtuti Militari Srebrny BAR.svg|40px|Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari]] [[Plik:Commander Ordre de Leopold.png|40px|Krzyż Komandorski Orderu Leopolda (Belgia)]] [[Plik:Legion Honneur Chevalier ribbon.svg|40px|Krzyż Kawalerski Legii Honorowej (Francja)]] [[Plik:Medaille militaire ribbon.svg|40px|Médaille militaire (Francja)]] [[Plik:Ruban de la croix de guerre 1939-1945.PNG|40px|Krzyż Wojenny (Francja)]]
|commons =
}}
{{Żołnierz infobox
|imię i nazwisko = Bernard Witucki
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|rodzaj wojsk = lądowe
|zwycięstwa =
|grafika =
|opis grafiki =
|stopień grafika = Army France OF6.png
|stopień = [[Generał|Generał brygady]]<br /><small>(''Général de brigade'')</small>
|data urodzenia = 16 lipca 1918
|miejsce urodzenia = [[Jaroszewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Jaroszewo]]
|data śmierci = 26 lipca 1993
|miejsce śmierci = [[Miastko]]
|lata służby = 1941–1945
|siły zbrojne = [[Armée de terre]]
|jednostki =
|stanowiska =
|wojny i bitwy = Bitwa pod Mont-Mouchet,<br />[[francuski ruch oporu]]
|późniejsza praca =
|odznaczenia =
|commons =
}}
|www =
}}
'''Bernard Witucki''' (ur. [[16 lipca]] [[1918]] w [[Jaroszewo (województwo kujawsko-pomorskie)|Jaroszewie]] k. [[Żnin]]a, zm. [[26 lipca]] [[1993]] w [[Miastko|Miastku]]) – generał [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|Polskich Sił Zbrojnych]] i armii francuskiej. Wieloletni Delegat-Pełnomocnik Związkuksiądz Uczestników Polskiego Ruchu Oporu we Francji (ZUPRO)katolicki, propagator kultu [[Miłosierdzie Boże|Miłosierdzia Bożego]] w Polsce, kapłan [[diecezja koszalińsko-kołobrzeska|diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej]], kapitan (podpułkownik) Wojska Polskiego, wieloletni Delegat-Pełnomocnik Związku Uczestników Polskiego Ruchu Oporu we Francji (ZUPRO).
 
== Życiorys ==
=== Dzieciństwo i młodość ===
Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej<ref>http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wikipedia%3AZg%C5%82o%C5%9B_b%C5%82%C4%85d_w_artykule&action=historysubmit&diff=21191147&oldid=21191115.</ref> spod Żnina. Po ukończeniu szkoły podstawowej w [[Mamlicz]]u (obecnie woj. kujawsko-pomorskie) rozpoczął naukę w bydgoskim gimnazjum, a następnie w 1937 wyjechał do Francji, gdzie wstąpił do Instytutu Misyjnego w Paryżu. Przyjął sutannę w zgromadzeniu Księży Assumpcjonistów. Studia teologiczne przerwał wybuch II wojny światowej.
 
=== II wojna światowa ===
Bp Polowy Wojska Polskiego [[Józef Gawlina]] pozwolił Bernardowi Wituckiemu na wstąpienie do tworzącej się we Francji [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|Armii Polskiej]]. Ukończył szkołę wojskową w [[Camp de Coëtquidan|Coëtquidan]] następnie wraz z 4. plutonem 3. Kompanii 3. Batalionu Brygady [[Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich|Strzelców Podhalańskich]] brał czynny udział w norweskiej kampanii pod [[Narwik]]iem. Tam został mianowany [[Kapitan (ranga)|kapitanem]]<ref name="Zielinski 17">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 17 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref> Wojska Polskiego 14 maja 1940. Po rozwiązaniu brygady ukrywał się w klasztorach: [[Thymadeuc]], [[Limoges]], [[Lyon]]. Schwytany przez Niemców, został uwięziony w cytadeli [[De Laduchere]] w Lyonie, a stamtąd przewieziony do obozu w [[Surer]], gdzie pracował jako drwal. Zajmował się także preparowaniem paliwa z węgla drzewnego. Przy pomocy przyjaciół, i jak wierzył Jezusa Miłosiernego, przedostał się z obozu do szpitala w Lyonie, a stamtąd uciekł do [[Montpellier]]. Prymas Polski [[August Hlond]] polecił, aby Bernard Witucki kontynuował studia teologiczne, które musiał przerwać ze względu na ścigające go [[Gestapo]]. Bp [[François-Louis Auvity]] skierował go do [[Saint-Flour (Cantal)|Saint-Flour]], gdzie przyjął go bp Henryk Maria Józef Pinson – wielki przyjaciel Polaków. Tam podjął studia pod zmienionym nazwiskiem – Coulouvrat. Gestapo wpadło na jego trop i musiał uciekać z seminarium. Schronił się w górskiej miejscowości [[Talizat]], skąd miejscowy proboszcz zaprowadził go na folwark Giraltat, gdzie pracował jako pastuch. Przy okazji gromadził broń i materiały wybuchowe i rozpoczął akcje sabotażowe (wysadzanie linii kolejowych i tuneli w Talizat, [[Neussargues-Moissac|Neussargues]] i [[Le Lioran]]). Walczył w bitwie pod [[Mont-Mouchet]]. Od 1941 należał do Polskiego Ruchu Oporu we Francji. Witucki służył tam pod numerem matrykuły F./2/312 (1943–1945). 27 grudnia 1944 gen. [[Antoni Zdrojewski]] (Delegat Ministra Obrony Narodowej i Szef Wojskowy we Francji) na podstawie zarządzenia Ministra Obrony Narodowej ustalił dla pułkownika Wituckiego Bernarda stopień generała brygady ze starszeństwem z dniem [[1 stycznia]] [[1945]] (L.dz. 10979/Tjn Mob. „F” 44)<ref name="Zielinski 21">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 21 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. Natomiast 14 lipca 1945 otrzymał nominację na generała brygady alianckich sił ruchu oporu IMOS<ref name="Zielinski 22">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 22 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. Bernard Witucki [[Sakrament święceń|święcenia kapłańskie]] przyjął 29 lipca 1945 w Saint-Flour z rąk bpa Henryka Pinsona. Już 1 sierpnia 1945 bp Józef Gawlina mianował go kapelanem Armii Polskiej we Francji. Przez swojego ordynariusza został zobowiązany do pięcioletniej pracy we Francji, tam był kapelanem Polaków w [[Masyw Centralny|Masywie Centralnym]] trzech departamentów: [[Cantal (departament)|Cantal]], [[Corrèze (departament)|Corrèze]] i [[Gard (departament)|Gard]]. Pełnił także posługę kapłańską w [[Champagnac (Cantal)|Champagnac les Mines]], [[Veyrières (Cantal)]], [[Aurillac]] i [[Madic|Madic par Saignes]]. Po ukończeniu studiów uzyskał tytuł magistra teologii.
 
Bernard Witucki [[Sakrament święceń|święcenia kapłańskie]] przyjął 29 lipca 1945 w Saint-Flour z rąk bpa Henryka Pinsona. Już 1 sierpnia 1945 bp Józef Gawlina mianował go kapelanem Armii Polskiej we Francji. Przez swojego ordynariusza został zobowiązany do pięcioletniej pracy we Francji, tam był kapelanem Polaków w [[Masyw Centralny|Masywie Centralnym]] trzech departamentów: [[Cantal (departament)|Cantal]], [[Corrèze (departament)|Corrèze]] i [[Gard (departament)|Gard]]. Pełnił także posługę kapłańską w [[Champagnac (Cantal)|Champagnac les Mines]], [[Veyrières (Cantal)]], [[Aurillac]] i [[Madic|Madic par Saignes]]. Po ukończeniu studiów uzyskał tytuł magistra teologii.
 
=== Polska Ludowa ===
W marcu 1948 wrócił do Polski na prośbę wielu kapłanów – w tym także [[August Hlond|prymasa]]. Jak sam wielokrotnie wspominał, na granicy polsko-czeskiej urzędnicy państwowi zabrali mu legitymację generała brygady Wojska Polskiego oraz bagaż, który przewieziono do Warszawy. W stolicy dowiedział się, że nie ma prawa używania stopnia generalskiego na terenie Polski. W latach 1948–1951 pracował w [[Słupsk]]u (jako prefekt szkół podstawowych, ojciec duchowny i spowiednik alumnów niższego seminarium, rektor [[Kościół św. Ottona w Słupsku|kościoła pw. św. Ottona]], kapelan sióstr [[Klaryski od wieczystej Adoracji|Klarysek od Wieczystej Adoracji]], członek diecezjalnej instytucji Concilium a vigilantia). W 1948 został mianowany generalnym kapelanem dawnych kombatantów polskich we Francji i Federacji Alianckich Kombatantów w Europie oraz pełnomocnikiem do obrony praw polskich żołnierzy, którzy walczyli we Francji, a po zakończeniu działań wojennych powrócili do Polski. W latach 1951–1952 przebywał na urlopie zdrowotnym w rodzinnej [[Archidiecezja gnieźnieńska|archidiecezji gnieźnieńskiej]], dla której początkowo został wyświęcony ([[Kruszwica]], [[Wójcin (powiat żniński)|Wójcin]]). W latach 1952–1969 pracował jako proboszcz w [[Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jakuba Apostoła w Dąbrówce Wielkopolskiej|Dąbrówce Wielkopolskiej]] (Administracja Apostolska Kamieńska, Lubuska i Prałatura Pilska). Wyjeżdżał do Rzymu, Francji i innych państw Europy Zachodniej (1957, 1965). Komenda Wojewódzka Milicji Obywatelskiej w Zielonej Górze w sprawie ks. Wituckiego prowadziła postępowanie ewidencyjno-obserwacyjne o kryptonimie „Pasterz” (1955–1959)<ref name="Zielinski 31">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 31 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. Członkiem ZBoWiD-u został w 1958. PełniącPełnił funkcję proboszcza w [[Parafia św. Anny w Krajence|Krajence]] (1969–1974), zwrócił się z prośbą o odzyskanie zabranej mu książeczki wojskowej. Władze państwowe 16 maja 1968 mianowały ks. Wituckiego podpułkownikiem Wojska Polskiego, datując ten awans na marzec 1948. W kwietniu 1970 ZUPRO ponowiło jego nominację na generała brygady Wojska Polskiego i Alianckich Sił Zbrojnych Europejskiego Frontu Wewnętrznego datując awans na grudzień 1948. Od tego momentu na wszystkich uroczystościach patriotyczno-religijnych ks. Witucki występował w mundurze generalskim.
 
W 1970 został mianowany delegatem-pełnomocnikiem ZUPRO na Polskę. Od czerwca do września 1971 podróżował po Europie Zachodniej, odwiedzając Paryż, siedzibę ZUPRO, grób generała [[Charles de Gaulle|de Gaulle’a]], a także inne miasta Francji, Luksemburga, Belgii, Hiszpanii i Włoch. Kontaktował się z władzami kościelnymi i dworami królewskimi. 27 czerwca 1973 Amerykańska Akademia Międzynarodowa [[Harvard University|Uniwersytetu Harvarda]] nadała ks. Wituckiemu honorowy stopień naukowy doktora teologii za rozprawę zatytułowaną „Problem ładu społecznego – Pokoju i Łaski w Sumie Teologicznej św. Tomasza z Akwinu” (nr 267 op.)<ref name="Zielinski 37">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 37 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. W latach 1974–1975 pełnił funkcję proboszcza parafii [[Parafia św. Mikołaja w Wałczu|pw. św. Mikołaja w Wałczu]] oraz dziekana miejscowego dekanatu. Przez następne cztery lata przebywał na urlopie zdrowotnym w [[Gniezno|Gnieźnie]]. Mimo że jego nominacja generalska nie była uznawana przez władze PRL, proszono go o wsparcie różnych inicjatyw. 3 maja 1976 wraz z innymi generałami Wojska Polskiego złożył na Jasnej Górze swój order [[Order Virtuti Militari|Virtuti Militari]]. Tego samego dnia [[Juliusz Nowina-Sokolnicki|Juliusz Sokolnicki]] mianował go generałem dywizji Wojska Polskiego. Poprzez przyjaciela z czasów wojny – gen. Antoniego Zdrojewskiego – związał się z rządem RP na Uchodźstwie (linia J. Sokolnickiego). Jego liczne kontakty z pracownikami Ambasady Francuskiej w Warszawie, spowodowały, że Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła Sprawę Operacyjnego Sprawdzania go pod kryptonimem „Kombatant” (1979–1980<ref name="Zielinski 42">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 42 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>). Przez sześć lat pracował jako proboszcz w parafii [[Parafia Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Miastku|pw. NMP Wspomożycielki Wiernych w Miastku]] (1979–1985). Od 1982 pełnił funkcję dekanalnego ojca duchownego. Był członkiem Koła Kombatantów NSZZ „[[Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”|Solidarność]]” w [[Gdańsk]]u (1981). Pozostawał w ścisłych kontaktach z ks. [[Henryk Jankowski|Henrykiem Jankowskim]] i [[Lech Wałęsa|Lechem Wałęsą]]. Rząd na Uchodźstwie (linia [[Stanisław Ostrowski|S. Ostrowskiego]]) miała mu za złe, że współpracował z J. Sokolnickim.
W 1985 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Miastku, w swoim prywatnym domu przy ul. Słonecznej 18 A (obecnie ul. Ks. Generała Bernarda Wituckiego). W okresie od 18 czerwca 1989 do 22 grudnia 1990 pełnił funkcję Ministra Stanu w powołanych przez [[Juliusz Nowina-Sokolnicki|Juliusza Nowina-Sokolnickiego]] emigracyjnych rządach Jana Alfreda Łokcikowskiego.
 
== Rzekomy stopień generalski ==
Drugą wojnę światową Bernard Witucki ukończył w stopniu kapitana Wojska Polskiego.
 
Według Piotra Zielińskiego, autora biografii Bernarda Wituckiego, ''w dniu 27 grudnia 1944 gen. [[Antoni Zdrojewski]], na podstawie zarządzenia Ministra Obrony Narodowej ustalił dla pułkownika Bernarda Wituckiego stopień generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1945''<ref name="Zielinski 21">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 21 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. Taka nominacja nie była możliwa, z racji sprawowanej funkcji szefa Delegatury MON pułkownik (generałem został dopiero w 1964) A. Zdrojewski nie posiadał uprawnienia do nadawania stopnia generalskiego (ani żadnego innego stopnia oficerskiego), bowiem przepis art. 11 dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z 12 marca 1937 r. o służbie wojskowej oficerów taką prerogatywę zastrzegał wyłącznie dla Prezydenta RP (w czasie pokoju) albo dla Naczelnego Wodza (w czasie wojny).
 
Ten sam Piotr Zieliński twierdzi, że Bernard Witucki miał otrzymać również w dniu 14 lipca 1945 nominację na ''generała brygady alianckich sił ruchu oporu IMOS'' <ref name="Zielinski 22">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 22 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. Tymczasem IMOS, czyli Inter-Allied Millitary Organization Sphinx, był jedną z wielu grup ruchu oporu, który rozwinął się na obszarach okupowanych przez Niemców Francji i Belgii, jej głównym dowódcą był Konrad (Conrad) Strzelczyk, prawdopodobnie przedwojenny pułkownik Wojska Polskiego, który w czasie wojny równie bezprawnie przywłaszczył sobie stopień generalski <ref>[http://www.imosphinx.eu/images/Imos%20Sphinx%20Historique%202015.pdf L'IMO Sphinx]</ref>.
 
Po powrocie do Polski w 1948 jego stopień generalski B. Wituckiego nie został uznany.
 
Od 1958 Witucki należał do działającej w PRL jedynej organizacji kombatanckiej [[ZBOWiD]] i był tam zarejestrowany jako kapitan. Będąc członkiem ZBOWiD zwrócił się do władz komunistycznej Polski o uznanie stopnia generalskiego, co wiązało się z zabraną po przyjeździe w 1948 roku książeczką wojskową z wpisanym tam stopniem generała brygady. W odpowiedzi, w maju 1968 nadano ks. Wituckiemu stopień podpułkownika z datą wsteczną od marca 1948 roku<ref>[http://www.histor.republika.pl/plik/arty/Niezwykly_General.htm Jarosław Lemański „Niezwykły Miastecki Generał”]</ref>.
 
W kwietniu 1970 kierowany przez Antoniego Zdrojewskiego Związek Uczestników Polskiego Ruchu Oporu we Francji (ZUPRO) "ponowił nominację" ks. Wituckiego na "generała brygady Wojska Polskiego i Alianckich Sił Zbrojnych Europejskiego Frontu Wewnętrznego" datując awans na grudzień 1948. Odtąd na wszystkich uroczystościach patriotyczno-religijnych ks. Witucki występował w mundurze generalskim.
 
W dniu 3 maja 1976 samozwańczy "Prezydent RP na Wychodźstwie" [[Juliusz Nowina-Sokolnicki]], znajomy A. Zdrojewskiego, mianował ks. Wituckiego generałem dywizji Wojska Polskiego, a 11 listopada 1990 generałem broni. Sam Zdrojewski od Sokolnickiego otrzymał 3 maja 1979 r. stopień "Marszałka Polski".
W 1970 został mianowany delegatem-pełnomocnikiem ZUPRO na Polskę. Od czerwca do września 1971 podróżował po Europie Zachodniej, odwiedzając Paryż, siedzibę ZUPRO, grób generała [[Charles de Gaulle|de Gaulle’a]], a także inne miasta Francji, Luksemburga, Belgii, Hiszpanii i Włoch. Kontaktował się z władzami kościelnymi i dworami królewskimi. 27 czerwca 1973 Amerykańska Akademia Międzynarodowa [[Harvard University|Uniwersytetu Harvarda]] nadała ks. Wituckiemu honorowy stopień naukowy doktora teologii za rozprawę zatytułowaną „Problem ładu społecznego – Pokoju i Łaski w Sumie Teologicznej św. Tomasza z Akwinu” (nr 267 op.)<ref name="Zielinski 37">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 37 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. W latach 1974–1975 pełnił funkcję proboszcza parafii [[Parafia św. Mikołaja w Wałczu|pw. św. Mikołaja w Wałczu]] oraz dziekana miejscowego dekanatu. Przez następne cztery lata przebywał na urlopie zdrowotnym w [[Gniezno|Gnieźnie]]. Mimo że jego nominacja nie była uznawana przez władze PRL, proszono go o wsparcie różnych inicjatyw. 3 maja 1976 wraz z innymi generałami Wojska Polskiego złożył na Jasnej Górze swój order [[Order Virtuti Militari|Virtuti Militari]]. Tego samego dnia [[Juliusz Nowina-Sokolnicki|Juliusz Sokolnicki]] mianował go generałem dywizji Wojska Polskiego. Poprzez przyjaciela z czasów wojny – gen. Antoniego Zdrojewskiego – związał się z rządem RP na Uchodźstwie (linia J. Sokolnickiego). Jego liczne kontakty z pracownikami Ambasady Francuskiej w Warszawie, spowodowały, że Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła Sprawę Operacyjnego Sprawdzania go pod kryptonimem „Kombatant” (1979–1980<ref name="Zielinski 42">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 42 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>). Przez sześć lat pracował jako proboszcz w parafii [[Parafia Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Miastku|pw. NMP Wspomożycielki Wiernych w Miastku]] (1979–1985). Od 1982 pełnił funkcję dekanalnego ojca duchownego. Był członkiem Koła Kombatantów NSZZ „[[Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”|Solidarność]]” w [[Gdańsk]]u (1981). Pozostawał w ścisłych kontaktach z ks. [[Henryk Jankowski|Henrykiem Jankowskim]] i [[Lech Wałęsa|Lechem Wałęsą]]. Rząd na Uchodźstwie (linia [[Stanisław Ostrowski|S. Ostrowskiego]]) miała mu za złe, że współpracował z J. Sokolnickim.
W 1985 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Miastku, w swoim prywatnym domu przy ul. Słonecznej 18 A (obecnie ul. Ks. Generała Bernarda Wituckiego). W październiku 1988 rzecznik prasowy rządu [[Jerzy Urban]], stwierdził, że ks. Witucki nie miał prawa do używania stopnia generalskiego, na co sam zainteresowany natychmiast odpowiedział telegramem<ref name="Zielinski 162">{{cytuj książkę |nazwisko = Zieliński | imię = Piotr | autor link = | tytuł = Ksiądz Generał. Opowieść o ks. Bernardzie Wituckim (1918-1993) | tom = | wydawca = | miejsce = Miastko-Słupsk | rok = 2010 | strony = 162 | isbn = 978-83-930995-1-1}}</ref>. W okresie od 18 czerwca 1989 do 22 grudnia 1990 pełnił funkcję Ministra Stanu w powołanych przez [[Juliusz Nowina-Sokolnicki|Juliusza Nowina-Sokolnickiego]] emigracyjnych rządach Jana Alfreda Łokcikowskiego. J. Sokolnicki mianował go generałem broni Wojska Polskiego 11 listopada 1990. Pochowany został 31 lipca 1993 w Miastku.
 
=== Apostoł Miłosierdzia Bożego ===
Ksiądz Generał znany jest w Polsce przede wszystkim jako propagator kultu [[Miłosierdzie|Miłosierdzia Bożego]]. Znał osobiście spowiednika [[Faustyna Kowalska|św. Faustyny]], bł. ks. [[Michał Sopoćko|Michała Sopoćkę]]. Będąc w ścisłym kontakcie z nim głosił naukę o niepojętym Miłosierdziu Boga podczas licznych misji i rekolekcji. Propagował wśród wiernych Koronkę do Miłosierdzia Bożego, rozpowszechniał wizerunki Jezusa Miłosiernego. Zabiegał, aby władze kościelne zatwierdziły oficjalnie głoszony przez niego kult i wprowadziły w Polsce [[Niedziela Miłosierdzia Bożego|Święto Miłosierdzia Bożego]]. Za namową ks. Sopoćki udał się w maju 1957 do Rzymu na spotkanie z kardynałem [[Alfredo Ottaviani|Alfredem Ottavianim]] z Watykańskiego [[Kongregacja Świętego Oficjum|Świętego Oficjum]]. Jego wizyta nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, co więcej, w listopadzie 1958 [[Stolica Apostolska]] zakazała rozpowszechniania obrazów i pism propagujących nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego w formie zaproponowanej przez s. Faustynę Kowalską. Ks. Witucki interweniował bezskutecznie u prymasa [[Stefan Wyszyński|Stefana Wyszyńskiego]], za co otrzymał od niego nawet ojcowskie upomnienie. Mimo oficjalnego zakazu nadal głosił prawdę o tym nabożeństwie, wierząc że jest to „dzieło Boże”. Pod koniec pontyfikatu papieża [[Paweł VI|Pawła VI]] – 30 czerwca 1978 – Kongregacja Doktryny Wiary opublikowała Notyfikację, w której odwołała wcześniejszy dekret z 1958. Od tej chwili ks. Witucki prowadził swoją działalność misyjną zupełnie nieskrępowanie. Doczekał się jeszcze beatyfikacji s. Faustyny 18 kwietnia 1993.
 
Angażował się w tworzenie Płaszcza Hetmańskiego Matki Bożej Częstochowskiej w maju 1977. Duchowo wspierał gdańską „Solidarność” zebraną wokół [[Bazylika św. Brygidy w Gdańsku|Bazyliki św. Brygidy]]. W latach dziewięćdziesiątych w mundurze generalskim otwierał wojewódzkie zjazdy „Solidarności” w [[Słupsk]]u, gdzie miejscowe [[Konfederacja Polski Niepodległej|KPN]] i [[Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe|ZChN]] obrały go za swego opiekuna. Po [[Jasna Góra|Jasnej Górze]], umiłowanym Sanktuarium Maryjnym, była [[Górka Klasztorna]]. Tam ks. Witucki przekazał Sztandar Wojska Polskiego walczącego w II wojnie światowej na terenie Francji (1991). Jego pragnieniem była chęć wiecznego spoczynku w kwaterze Księży Misjonarzy w [[Bazylika Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Górce Klasztornej|góreckim Sanktuarium]]. Nagła śmierć spowodowała jednak, że duchowieństwo, rodzina i środowiska kombatanckie zdecydowały się na pochówek na miasteckim cmentarzu.
* [[4 października]] [[1996]] na wniosek ks. Ludwika Musiała, Rada Miejska w Miastku, ulicy przy której mieszkał, nadała nazwę: ''Księdza Generała Bernarda Wituckiego''.
* [[11 listopada]] [[2002]] przy zbiegu ulic Słupskiej i gen. Wybickiego odsłonięto ''obelisk ku czci walczących o niepodległość z wizerunkiem ks. gen. Wituckiego''.
* [[20 sierpnia]] [[2013]], we wspomnienie [[Bernard z Clairvaux|św. Bernarda]], na ścianie w przedsionku kościoła pw. Miłosierdzia Bożego w Miastku odsłonięto [[epitafium]] upamiętniające ks. Generała jako ''apostoła Miłosierdzia Bożego'' z okazji 95. rocznicy urodzin i 20. rocznicy jego śmierci<ref>[http://www.miastko24.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2880&Itemid=238 Mateusz Zarychta: ''Odsłonięto tablicę ku czci Bernarda Wituckiego'']</ref>.
 
== Odznaczenia ==
{{SORTUJ:Witucki, Bernard}}
[[Kategoria:Duchowni diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej]]
[[Kategoria:Polacy - generałowie armii francuskiej]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Gnieznem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Miastkiem]]
11 427

edycji