Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 30 bajtów ,  3 lata temu
m
Grupie konstruktorów przewodził Rex B. Beisel. Pierwszy prototyp oblatano 29 maja 1940 roku (38-minutowy lot zakończył się lądowaniem awaryjnym){{odn|Krala|1988|s=2}}. Uzbrojenie stanowiły dwa karabiny maszynowe [[Karabin maszynowy Browning M1919|Browning M1919]] kalibru 7,62 milimetra w przedniej części kadłuba i pojedyncze karabiny maszynowe [[Karabin maszynowy M2|Browning M2]] kalibru 12,7 milimetra po jednym w każdym skrzydle. Podczas lotu próbnego w czerwcu 1940 roku samolot odniósł uszkodzenia podczas awaryjnego lądowania{{odn|Krala|1988|s=2}}. Po remoncie samolot osiągnął podczas testów prędkość 650 kilometrów na godzinę. Produkcję samolotu uniemożliwiały jednak pewne problemy z silnikiem, który dość często ulegał pożarowi podczas lotu, i ze sterowaniem. Doświadczenia z walk w [[Europa|Europie]] przekonały dowództwo US Navy do zamówienia cięższego uzbrojenia. Zamontowane w kadłubie karabiny maszynowe wymontowano, dodając po dodatkowym karabinie kalibru 12,7 milimetra w każdym skrzydle. Takie rozwiązanie wymagało zlikwidowania skrzydłowych zbiorników z paliwem, więc konstruktorzy postanowili przy jednoczesnym przesunięciu kokpitu do tyłu, dodać dodatkowy samouszczelniający się zbiornik w kadłubie.
 
W lutym 1941 roku rozpoczęły się oficjalne testy XF4U-1 w lotnictwie marynarki, a 30 czerwca zamówiono pierwszą serię 584 F4U-1. Wtedy też samolot otrzymał oficjalną nazwę Corsair. Podczas produkcji wprowadzono kilka ulepszeń, między innymi wyposażono samoloty w silnik R-2800-8 Double Wasp o mocy 2000 koni mechanicznych z dwustopniową sprężarką oraz zwiększono liczbę karabinów maszynowych w skrzydłach do sześciu. Pierwszy seryjny samolot oblatano 24 czerwca 1942 roku, a marynarka wojenna pierwszy egzemplarz otrzymała 31 lipca 1942 roku. Podczas testów na lotniskowcu [[USS Sangamon (CVE-26)|USS „Sangamon”]] okazało się, że pilot znajdujący się w kabinie praktycznie nie widzi, co znajduje się przed samolotem podczas kołowania. Mogło to powodować groźne wypadki, zdecydowano więc, że pierwsze Corsairy trafią do [[eskadraEskadra (lotnictwo)|eskadr]] lotnictwa piechoty morskiej ([[United States Marine Corps]]) stacjonujących w bazach na lądzie. Począwszy od 689. egzemplarza w samolotach podniesiono nieco położenie kabiny pilota i przekonstruowano ją, zapewniając pilotowi lepszą widoczność. Wersję z nową kabiną oznaczono później F4U1-A. Niektóre samoloty przystosowano do zwiadu fotograficznego; otrzymały one oznaczenie F4U-1P. Późniejsze samoloty otrzymały silnik R-2800-8W z możliwością krótkotrwałego zwiększenia mocy do 2230 koni mechanicznych. W 1943 roku rozpoczęto dostawy odpowiedników F4U-1 z fabryk Goodyear (FG-1) i Brewster (F3A-1).
 
W sierpniu 1943 roku wprowadzono do produkcji wersję '''F4U-1C''', w której zastąpiono wszystkie karabiny maszynowe czterema działkami kalibru 20 mmmilimetrów. W kwietniu 1944 roku rozpoczęto równoległą z F4U-1C produkcję wersji '''F4U-1D''' wyposażonej ponownie w 6sześć karabinów maszynowych kal.kalibru 12,7 mmmilimetra i mogącej przenosić odrzucany zbiornik z 605 litrami paliwa oraz 2dwie 450-kilogramowe bomby pod skrzydłami. Odpowiednikiem tej wersji z zakładów Goodyear były samoloty '''FG-1D''', a u Brewstera '''F3A-1D'''. W późniejszych F4U-1D i FG-1D montowano szyny startowe dla ośmiu [[Niekierowany lotniczy pocisk rakietowy|rakiet]] 127 mm-milimetrowych.
 
W listopadzie 1941 roku amerykańska marynarka wojenna zgłosiła pilne zapotrzebowanie na [[nocny myśliwiec|myśliwiec nocny]] oparty na ''Corsairach''. Zaowocowało to wyposażeniem 32 (według niektórych źródeł 12) F4U-1 w radar orazi osłony układu wydechowego. Samoloty te oznaczono '''F4U-2'''.
 
Trzy egzemplarze F4U-1A wyposażono w silnik P&W XR-2800-16C ''Double Wasp'' z dwustopniową [[turbosprężarka|turobosprężarką]]. Samoloty te otrzymały oznaczenie XF4U-3 (w zakładach Goodyear FG-3) i miały charakteryzować się lepszymi osiągami na dużych wysokościach, jednak nie zdecydowano się na produkcję tego wariantu.