Otwórz menu główne

Zmiany

m
Po bitwie pod Köse Dağ sułtanat stał się lennem Mongołów. Kiedy Kaj Chusrau II zmarł w roku [[1246]], pozostawiając po sobie trzech małoletnich synów, pomiędzy tureckim wielmożami popierającymi swych książęcych kandydatów wybuchły walki. Nie chodziło przy tym jedynie o władzę, ale także o wybór właściwej opcji w polityce międzynarodowej. Jedni uważali, że należy podporządkować się Mongołom, drudzy, że należy walczyċ o niezależność. Początkowo zwyciężyła ta druga partia, której nominalnym przywódcą był książę [[Kajkawus II|Izz ad-Din Kajkawus]], syn Greczynki i wychowanek greckiego wyzwoleńca, który sądził, że należy zawrzeć sojusz z cesarstwem Nicei i przeciwstawić się Mongołom. Ta polityka doprowadziła do wojny z nimi. W roku [[1256]] w bitwie pod Akseraj w środkowej Anatolii, Kajkawus wraz ze swymi greckimi sprzymierzeńcami został pokonany przez Bajdżu, który powtórzył swój sukces sprzed trzynastu lat.
 
Na czoło państwa wysunął się teraz [[Sulajman Parwana|Mu’in ad-Din Sulajman]], zręczny polityk, który zdobył przychylność Bajdżu i został obdarzony wysokim tytułem szambelana (''hadżib'') i strażnika pieczęci (''parwana''). Zwano go odtąd często Sulajmanem Parwaną. Na mocy układu z [[1257]] roku sułtanat uległ podziałowi pomiędzy Kajkawusa i jego brata [[Kilidż Arslan IV|Kilidż Arslana]], co jednak okazało się rozwiązaniem tymczasowym, ponieważ po klęsce Mongołów pod [[bitwa pod Ajn Dżalut|Ajn Dżalut]] zmusili oni nielojalnego wobec nich Kajkawusa do ucieczki do Konstantynopola. Stamtąd intrygował on przeciwko nim, próbując zachęcić potężnego zwycięzcezwycięzcę spod Ajn Dżalut [[Bajbars]]a do inwazji na Anatolię i przywrócenia mu tronu. Tymczasem sułtanatem rządził Parwana, który w roku [[1265]] złożył nawet z tronu swojego nominalnego suzerena, wprowadzając na to miejsce jego nieletniego syna, bezwolną marionetkę w jego ręku. W roku [[1272]] Parwana nawiązał kontakt z Bajbarsem, co doprowadziło do tego, że w roku [[1277]] sułtan [[Mamelucy|mameluków]] po [[Bitwa pod Abulustajn|pokonaniu]] Mongołów pod [[Elbistan]]em pojawił się w Anatolii. Miejscowi Turcy nie poparli go jednak – Parwana ostatecznie wysłał tylko list. Bajbars wycofał się, a Mongołowie skazali Parwanę na śmierć.
 
Odtąd Anatolia właściwie podlegała bezpośredniemu zwierzchnictwu Mongołów, a tytuł sułtana miał już charakter tylko prestiżowy. W latach [[1282]]-[[1303]] walczyli o niego ze zmiennym szczęściem [[Kajkubad III]] i [[Masud II]], a ostatnim człowiekiem noszącym tytuł sułtana Rum był syn tego ostatniego, [[Masud III]], zamordowany w roku [[1307]], wkrótce po tym jak podobny los spotkał jego ojca.