Bernardo Tanucci: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 187 bajtów ,  14 lat temu
brak opisu edycji
[wersja nieprzejrzana][wersja nieprzejrzana]
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
[[Grafika:Tanucci.jpg|thumb|200-px|right|Bernardo Tanucci]]
'''Bernardo Tanucci''' (1698-1783) minister w [[Królestwo Neapolu|Królestwie Neapolu]], zwolennik idei jakie niosło ze sobą [[Oświecenie]]. [[Karol III Hiszpański]], władający Neapolem w latach [[1735]]-[[1759]] bardzo wysoko go cenił.
Tanucci przyszedł na świat w biednej rodzinie w [[Stia]], nieopodal [[Arezzo]] ([[Toskania]]). Wykształcenie odebrał na uniwersytecie w mieście [[Piza]], gdzie od roku [[1725]] miał posadę profesora prawa. Gdy [[Karol III Hiszpański]], wtedy jeszcze tylko książę Parmy Carlo podążał przez Toskanię na południe by podbić [[Królestwo Neapolu]], książę Toskanii ([[Wielkie Księstwo Toskanii]]) [[Cosimo III de' Medici]] , namówił go by zabrał Tanucciego z sobą. W Neapolu Karol mianował Tanucciego pierwszym doradcą Królestwa, naczelnikiem Poczty, ministrem sprawiedliwości ([[1752]]), [[MSZ]] (w [[1754]]), a w końcu markizem i pierwszym ministrem. Tanucci walczył przeciwko mieszaniu sie kleru w sprawy państwa i przeciw feudalnym przywilejom Papiestwa i arystokracji Neapolu i Sycylii. Wprowadzony został typowy [[absolutyzm oświecony]]. W sprawach międzynarodowych Tanucci utrzymywał swój kraj z dala od wojen i awantur. W roku [[1742]] brytyjska flota pomogła mu utrzymać neutralność wód neapolitańskiech mimo iż trwała wówczas [[wojna o sukcesję austriacką]] ([[1740]]-[[1748]]). Zniesiono średniowieczne [[prawo martwej ręki]] w dobrach kościelnych, jak również średniowieczny status Neapolu jako wasala papiestwa. W roku 1767 wypędził z kraju [[Jezuici|Jezuitów]].
 
W [[Neapol]]u Karol mianował Tanucciego pierwszym doradcą Królestwa, naczelnikiem Poczty, ministrem sprawiedliwości ([[1752]]), [[MSZ]] (w [[1754]]), a w końcu markizem i pierwszym ministrem. Tanucci walczył przeciwko mieszaniu sie kleru w sprawy państwa i przeciw feudalnym przywilejom Papiestwa i arystokracji Neapolu i Sycylii. Wprowadzony został typowy [[absolutyzm oświecony]].
 
W sprawach międzynarodowych Tanucci utrzymywał swój kraj z dala od wojen i awantur. W roku [[1742]] brytyjska flota pomogła mu utrzymać neutralność wód neapolitańskiech mimo iż trwała wówczas [[wojna o sukcesję austriacką]] ([[1740]]-[[1748]]). Zniesiono średniowieczne [[prawo martwej ręki]] w dobrach kościelnych, jak również średniowieczny status Neapolu jako wasala papiestwa. W roku 1767 wypędził z kraju [[Jezuici|Jezuitów]].
 
O jego działalności i charakterze wiadomo dziś dzięki relacjom i badaniom takich osób jak: [[Gaetano Filangeri]] (1752-1788, neapolitański uczony i prawnik) , [[Federigo Sclopis]] (urodzony w [[Turyn]]ie polityk, 1798-1878), [[Pietro Colletta]] ([[Neapol]] 1775 - [[Florencja]] 1831, historyk i statystyk)i [[Marco Lastri]] (1731-1811).
[[Leopoldo de Gregorio, markiz Esquilache]] (1741-1785), który potem podążył za królem Karolem do [[Madryt]]u, należał do grupy reformatorów skupionych wokół Tanucciego.
 
Reformy Tanucciego próbowali potem kontynuować [[Giuseppe Beccadelli di Bologna, markiz della Sambuca]] (1726-1813) i [[Domenico Caracciolo]], markiz di Villamaina (1715-1789)
=== linki ===
*[http://www.newadvent.org/cathen/14446a.htm bardzo anty-oświeceniowy artykuł o Tanuccim w ''Catholic Encyclopedia'']