Wikipedysta:Maksymilian Sielicki/brudnopis5: Różnice pomiędzy wersjami

to już brzmi sensowniej
(następcy Frojda)
(to już brzmi sensowniej)
 
Z psychoanalizy wyrosły psychologia indywidualna stworzona przed Alfreda Adlera i psychologia analityczna Karola Gustawa Junga{{odn|Stachowski|2006|s=55}}. Adler uważał, że motorem działania człowieka jest świadomość niepełnosprawności i potrzeba działań kompensacyjnych w kierunku "dążenia do mocy", nadto uwarunkowania społeczne dominują nad biologicznymi{{odn|Stachowski|2006|s=55}}. Jung natomiast przykładał mniejszą wagę do charaketerystycznej dla psychoanalizy panseksualności, a większą do nieświadomości, na którą składają się tzw. archetypy, będące wytworem wrodzonych form i instynktów{{odn|Stachowski|2006|s=55}}. Za główny cel człowieka uznawał tzw. indywiduację, czyli samorozwój człowieka{{odn|Stachowski|2006|s=56}}.
 
W reakcji na ograniczenia psychoanalizy i behawiaryzmu, w połowie XX wieku będących w rozkwicie, wyłoniła się psychologia humanistyczna, której przedmiotem swego zainteresowania obejmowała zagadnienia takie jak tożsamość, autonomia, zdrowie psychiczne czy twórczość, które były pomijane przez dwie wymienione podejścia{{odn|Stachowski|2006|s=56}}. Psychologia humanistyczna, której głównym przedstawicielem był Abraham Maslow (1908–1970), przedstawiała koncepcję człowieka jako osoby formującej samą siebie z własnego wyboru, a biologiczna natura człowieka jest raczej dobra lub przynajmniej neutralna, dlatego też nie należy jej tłumić, lecz ją rozwijać w procesie samoaktualizacji, będącej możliwie najlepszym wykorzystaniem swych możliwości w danych okolicznościach życiowych{{odn|Stachowski|2006|s=58}}
 
== Uwagi ==