Autokefaliczny Prawosławny Kościół Albanii: Różnice pomiędzy wersjami

m
→‎Historia: drobne redakcyjne
(Rescuing 1 sources and tagging 0 as dead.) #IABot (v2.0.8)
m (→‎Historia: drobne redakcyjne)
12 września 1922 na synodzie w [[Berat|Beracie]] albańscy duchowni i świeccy podjęli samowolnie decyzję o proklamowaniu autokefalii Kościoła prawosławnego w Albanii. 21 listopada 1923 został wyświęcony na metropolitę Durres i stanął na czele Kościoła. Święty Synod Kościoła ukonstytuował się w 1929, a na jego czele stanął [[Wissarion (Xhuvani)]]. Decyzje synodu berackiego nie zostały uznane przez Konstantynopol ani przez inne kościoły autokefaliczne. Dopiero w 1937 po kilkunastu latach starań, [[Patriarcha Konstantynopola|Patriarcha Ekumeniczny Konstantynopola]] zgodził się podnieść Kościół prawosławny w Albanii do rangi autokefalicznego.
 
Po zakończeniu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] Kościół prawosławny znalazł się w sytuacji uprzywilejowanej względem innych wyznań. Sprzyjały temu kontakty i znajomości hierarchii duchownej z kierownictwem [[Albańska Partia Pracy|albańskiej partii komunistycznej]]. Status Kościoła określono na mocy ustawy z 1950<ref>{{Cytuj stronę |url=http://www.shqiptarortodoks.com/tekste/legjislacioni/statuti_1950.pdf |tytuł=Statut AKP z 1950 |data dostępu=2015-09-24 |archiwum=https://web.archive.org/web/20150924101457/http://www.shqiptarortodoks.com/tekste/legjislacioni/statuti_1950.pdf |zarchiwizowano=2015-09-24 }}</ref>. Sytuacja uległa radykalnej zmianie w latach 60. W 1967 Albania stała się [[Ateizm państwowy|państwem ateistycznym]], co oznaczało likwidację wszystkich działających w tym kraju struktur religijnych. Większość duchownych znalazła się w więzieniach i obozach pracy, część podjęła pracę w [[kołchoz]]ach. W 1973 zmarł ostatni żyjący biskup albański, [[Damian (Kokoneshi)]]. Zniszczono także większość działających cerkwi, a zabrane z nich ikony trafiły do muzeów.
 
Odradzający się w 1991 Albański Kościół Prawosławny nie mógł zachować pełnej autokefalii z uwagi na brak osób, które zgodnie z prawem kanonicznym mogłyby pokierować wspólnotą. W tej sytuacji inicjatywę przejął Patriarcha Ekumeniczny, który skierował do Albanii duchownego greckiego, biskupa [[Anastazy (arcybiskup Tirany i całej Albanii)|Anastazego (Jannulatosa)]], który zajął się odbudową struktur kościelnych. Działania Anastazego, aby odtworzyć struktury kościelne przy pomocy duchownych greckich, były blokowane przez władze albańskie do 1997. Po [[Albańska rewolucja piramidowa|rewolucji piramidowej]] przywrócono trzech duchownych na wakujące stanowiska metropolitów ([[Berat]]u, [[Korcza|Korczy]] i [[Gjirokastra|Gjirokastry]]). W 1998 uformował się Święty Synod, w skład którego weszli abp Anastasios, metropolita diecezji berackiej Ignati, metropolita diecezji korczańskiej Joani, biskup Apollonii Kozmai oraz sekretarz generalny Synodu, [[protoprezbiter]] Jani Trebicka.
40 877

edycji