Wikipedysta:Matrek/brudnopis/TorpAmer: Różnice pomiędzy wersjami

 
Ataki na Wotje i Taroa nie zniszczyły jednak wielu celów, w tym przede wszystkim bombowców, toteż SBD eskadr VB-6 i VS-6 przeprowadziły jeszcze trzy kolejne naloty. Zamiast wiec szybkiego uderzenia, atak przerodził się w dziewięciogodzinne rotacyjne bombardowanie japońskich baz na Marshalach<ref name=TollT1-Marshals3>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 218-225</ref>. We wczesnych godzinach popołudniowych, TF8 został zaatakowany przez pięć ocalałych dwusilnikowych bombowców [[Mitsubishi G3M]], które zrzuciły na „Enterprise” swoje 100-kilogramowe bomby. Szczęściem, radykalne manewry dowodzącego okrętem kmdr. Muraya pozwoliły wymanewrować precyzyjnie zrzucone japońskie bomby<ref name=TollT1-Marshals3/> Jeden z uszkodzonych ogniem przeciwlotniczym japońskich bombowców zawrócił jednak, w zamiarze rozbicia się o pokład „Enterprise”. Reagując na to, strzelec pokładowy jednego z bombowców eskadry VS-6. [[Bruno Gaido]], wskoczył do kabiny strzelca jednego z zaparkowanych SBD i ostrzeliwał nurkujący japoński samolot, który przestał w rezultacie manewrować i wpadł do wody, zahaczając jedynie skrzydłem o krawędź pokładu lotniskowca oraz przecinając nim na pół kadłub SBD z którego ostrzeliwał go Gaido<ref name=TollT1-Marshals3/>. Japońskie bombardowanie zakończyło operację CV-6 na Marshallach, i okręt wycofał się w kierunku Hawajów<ref name=TollT1-Marshals3/>.
 
==== Wake i Marcus ====
Trzy tygodnie po rajdzie na Kwajalein, 24 lutego 1942 roku, Enterprise ponownie zaatakował japońskie pozycje, wykonując uderzenia na zajętą przez Japończyków wyspę [[Wake]], zaś 4 marca na [[Rajd na Marcus|Marcus]]<ref name=TollT1-Wake-Marcus>Ian Toll: ''Pacific Crucible'', s. 230</ref>. W wyniku [[Rajd na Atol Wake|rajdu na wyspę Wake]], Japończycy utracili kilkaset tysięcy litrów paliwa i kilka samolotów, zniwelowało to jednak na kilka miesiecy wojskową użyteczność atolu<ref>Edward Stafford: ''The Big E'', s. 69-70.</ref>.
 
==== Podsumowanie ====
50 116

edycji