Otwórz menu główne

Stanisław Nadzin

dziennikarz polski, tłumacz literatury rosyjskiej

Stanisław Nadzin vel Stanisław Guman[1] (ur. 28 sierpnia 1914 w Warszawie, zm. 10 grudnia 1970 w Warszawie) – polski dziennikarz, tłumacz literatury rosyjskiej, pułkownik ludowego Wojska Polskiego.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Przed wybuchem II wojny światowej pracował w banku, jako publicysta debiutował w 1933. W 1938 wydał zbiór słuchowisk radiowych Teatr wyobraźni. W czasie wojny przebywał w ZSRR, służył w Armii Czerwonej, od 1943 był żołnierzem 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki.

Po wojnie był m.in. dyrektorem programowym Polskiego Radia. Od czerwca 1946 roku do października 1950 roku był attaché wojskowym przy Poselstwie RP w Sztokholmie, a po powrocie do kraju został komendantem Kursu Specjalnego Oddziału II Sztabu Generalnego (od 15 listopada 1951 roku – Zarząd II Sztabu Generalnego)[1]. Później był redaktorem naczelnym "Żołnierza Polskiego" (1963-1967). Był autorem słuchowisk radiowych, broszur politycznych, opracował także antologie Żołnierskim szlakiem (1967) i Antologia polskiego reportażu wojennego 1939-1945 (1962). Tłumaczył dzieła literatury rosyjskiej, m.in. Tragedię optymistyczną Wsiewołoda Wiszniewskiego.

Padł ofiarą prześladowań antysemickich w 1968. Usunięty z PZPR i z wojska. Zmarł 10 grudnia 1970 roku na zawał serca.

Stanisław Nadzin był żonaty z Wandą Gojawiczyńską, córką Stanisława i Poli, z którą miał syna Jacka.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj