Otwórz menu główne

Szczegół sytuacyjny lub szczegół terenowy – w geodezji w Polsce każdy element terenu (powierzchni Ziemi), budowlany lub naturalny (również sztucznie ukształtowana forma terenu), będący przedmiotem pomiaru w pracach geodezyjnych podczas wykonywania pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych.

Pomiar szczegółów sytuacyjnych wykonywany jest w oparciu o poziomą i wysokościową osnowę geodezyjną.

Podział szczegółów sytuacyjnychEdytuj

Szczegóły terenowe ze względu na ich charakter i różne wymagania dokładnościowe pomiaru dzieli się na trzy grupy:

I grupa – przedmioty sytuacji terenowej o wyraźnych konturach zachowujących swą niezmienność w okresach wieloletnich, trwale związane z podłożem:

  • znaki graniczne: granicy Państwa jednostek podziału administracyjnego, jednostek gospodarczych nieruchomości i działek
  • zastabilizowane znakami trwałymi: punkty osnowy wysokościowej naziemne, punkty podstawowej osnowy grawimetrycznej i punkty wiekowe osnowy magnetycznej
  • budynki, budowle i urządzenia techniczne w tym mosty, wiadukty, tunele, estakady ściany oporowe itp.
  • elementy naziemne uzbrojenia terenu i szczegóły uliczne

II grupa – przedmioty sytuacji terenowej o mniej wyraźnych i mniej trwałych konturach:

  • ustabilizowane krawędzie budowli ziemnych: nasypów, wykopów, grobli, wałów, przeciwpowodziowych, nie rozgraniczone drogi publiczne
  • elementy podziemne uzbrojenia terenu i drugorzędne szczegóły uliczne
  • urządzenia terenów użyteczności publicznej lub o charakterze zbliżonym jak zieleńców, parków boisk sportowych, drzewa przyuliczne itp.

III grupa – przedmioty sytuacyjne o niewyraźnych obrysach lub małego znaczenia gospodarczego:

  • punkty załamania konturów użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych
  • naturalne linie brzegowe wód płynących i stojących / wody o nieuregulowanej linii brzegowej
  • linie podziałowe na oddziały w lasach państwowych
  • punkty załamania dróg dojazdowych przebiegających wewnątrz terenów stanowiących własność państwa, lub dróg dojazdowych prywatnych

Dokładności pomiarów szczegółów sytuacyjnychEdytuj

Pomiar sytuacyjny położenia szczegółów terenowych względem poziomej osnowy geodezyjnej powinien być wykonany z dokładnością:

  • dla I grupy szczegółów terenowych ± 0,05m
  • dla II grupy szczegółów terenowych ± 0,15m
  • dla III grupy szczegółów terenowych ± 0,50 m

Wysokości charakterystycznych punktów terenowych należy określać względem wysokościowej osnowy geodezyjnej z dokładnością:

  • dla elementów naziemnych uzbrojenia terenu ± 0,01 m
  • na budowlach i urządzeniach technicznych o konstrukcji trwałej ± 0,05 m
  • na budowlach i urządzeniach technicznych ziemnych oraz na urządzeniach technicznych podziemnych, zakrytych ± 0,10 m
  • średni błąd określenia wysokości charakterystycznych punktów terenowych nie powinien przekraczać wielkości 1/3 zasadniczego cięcia warstwicowego.

BibliografiaEdytuj

  • Instrukcja techniczna O-1. Warszawa: GUGiK, 1988.