Tadeusz Konstanty Tomaszewski

Ten artykuł dotyczy oficera Wojska Polskiego. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.

Tadeusz Konstanty Tomaszewski (ur. 13 listopada 1895, zm. ?) – kapitan uzbrojenia doktor inżynier Wojska Polskiego.

Tadeusz Konstanty Tomaszewski
kapitan uzbrojenia kapitan uzbrojenia
Data urodzenia 13 listopada 1895
Data śmierci 1944
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Żandarmeria OGen. „Łódź”
1 Dywizjon Żandarmerii
Szkoła Gazowa
Stanowiska dowódca plutonu żandarmerii
wykładowca

ŻyciorysEdytuj

Tadeusz Konstanty Tomaszewski urodził się 13 listopada 1895 roku. W czerwcu 1919 roku został dowódcą Ekspozytury Żandarmerii w Łodzi, a w następnym miesiącu dowódcą Plutonu Żandarmerii „Łódź I”. Od 1 października do 8 grudnia 1919 roku pełnił obowiązki dowódcy Żandarmerii Okręgu Generalnego „Łódź”[1]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 1 Dywizjon Żandarmerii Wojskowej[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 56. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[3]. Do wiosny 1924 roku pełnił służbę w 1 Dywizjonie Żandarmerii w Warszawie[4]. 25 marca 1924 roku został przeniesiony z korpusu oficerów żandarmerii do korpusu oficerów uzbrojenia z równoczesnym wcieleniem do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr 1 z przydziałem do Szkoły Broni Chemicznej na stanowisko wykładowcy[5]. Z dniem 31 stycznia 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał wówczas w Warszawie przy ulicy Marszałkowskiej 74[6].

W 1928 roku, na emeryturze, mieszkał w miejscowości Dębowica, pocztwa Kłodawa[7]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Konin. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy OK VII”[8]. Do sierpnia 1939 roku był zatrudniony w majątku Dębowice (gmina Drzewce), należącym do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego oraz publikował w „Gazecie Rolniczej”, „Życiu Rolniczym” i „Przeglądzie Organizacji”. W 1938 roku w Warszawie wydał pracę „Badania wykresowe nad organizacją pracy w gospodarstwach wiejskich”[9].

PrzypisyEdytuj

  1. J. Suliński, Żandarmeria DOK IV ..., s. 16-19. Danuta Poźniakowska-Hanak, Żandarmeria Polowa i Wojskowa w latach 1918-1939, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 24 z 2001 roku, s. 128-129.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 401, 920.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 292.
  4. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1053, 1064.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 29 z 25 marca 1924 roku, s. 146. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1234, 1246, 1395.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 29 listopada 1927 roku, s. 353.
  7. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 908.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 364, 996.
  9. Tadeusz Tomaszewski, Podniesienie wydajności pracy przy braku rąk roboczych i sprzężaju, „Gazeta Rolnicza” nr 32 z 11 sierpnia 1939 roku, s. 752-754.

BibliografiaEdytuj