Otwórz menu główne

Tadeusz Wardejn-Zagórski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Tadeusz Adam Wardejn-Zagórski ps.Gromski”, „Gozdawa” (ur. 7 kwietnia 1892 w Poraju, zm. w grudniu 1944 w Częstochowie) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego i Armii Krajowej.

Tadeusz Adam Wardejn–Zagórski
„Gozdawa” „Gromski”
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1892
Poraj
Data i miejsce śmierci 1944
Częstochowa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki Doświadczalne Centrum Wyszkolenia
Biuro Informacji i Propagandy
Stanowiska zastępca szefa biura
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
Grób majora Tadeusza Wardejn-Zagórskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Tadeusz Adam Wardejn-Zagórski urodził się 7 kwietnia 1892 roku w Poraju. Od 1914 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W okresie od 1 września 1917 roku do 24 stycznia 1918 roku był uczniem klasy „A” Szkoły Podchorążych w Zegrzu (od 3 listopada 1917 roku w Ostrowi Mazowieckiej)[1].

Po zakończeniu wojny z bolszewikami pełnił służbę w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, pozostając oficerem nadetatowym 62 pułku piechoty w Bydgoszczy. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1674. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1923–1925 był słuchaczem V Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, powrócił do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia.

Przed 1934 roku przeniesiony został w stan spoczynku. Po zakończeniu służby wojskowej zatrudniony został w administracji państwowej. Był starostą zawieciańskim.

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w dowództwie Armii „Lublin”, jako oficer Oddziału II Sztabu.

Podczas okupacji niemieckiej był oficerem łącznikowym, a od października 1940 roku pełnił funkcję zastępcy szefa Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej. Od 1944 był szefem Wydziału Propagandy Bieżącej w Oddziale VI Biura Informacji i Propagandy. Należał do redakcji „Wiadomości z miasta”, „Wiadomości radiowych”, „Wiadomości powstańczych”, „Głosu Ojczyzny”.

Podczas walk powstania warszawskiego przebywał na Woli, Starym Mieście i Śródmieściu. Aresztowany 15 grudnia 1944, a następnie zastrzelony przez Niemców w Częstochowie w grudniu 1944.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Księga pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Szkoła Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, 431.
  2. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych L. 6087/22 G.M.I. (Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 13, s. 389)

BibliografiaEdytuj

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych
  • Piotr Stawecki, O dominacji wojskowych w państwowym aparacie cywilnym w Polsce w latach 1926-1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965
  • Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2
  • Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 466. ISBN 83-211-1055-X.
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 157-158. ISBN 83-211-0758-3.
  • Grzegorz Mazur: Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 385. ISBN 83-211-0892-X.

Linki zewnętrzneEdytuj