Otwórz menu główne
Przebudowa kiosku w jednostkach przeciwlotniczych
Przebudowa kiosku w jednostkach przeciwlotniczych

U-flak - zbiorcza nazwa dla kilku niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej przystosowanych do walki z jednostkami powietrznymi. U-bootwaffe posiadała łącznie cztery takie okręty należące do typu VIIC - U-441, U-256, U-621 i U-953; trzy kolejne (U-211, U-263, U-271) nie zostały całkowicie przebudowane. Ostatecznie koncepcja okazała się nieskuteczna i jednostki przebudowano na konwencjonalne okręty podwodne.

Niemcy eksperymentowali z różnymi modyfikacjami kiosku i dodawaniem artylerii przeciwlotniczej, dlatego część źródeł podaje wyższą liczbę przeciwlotniczych U-Bootów.

Dane techniczneEdytuj

Założenia i doktrynaEdytuj

Alianckie lotnictwo dominowało nad wodami Zatoki Biskajskiej zatapiając tam dużą ilość niemieckich okrętów; rejon ten nazywany był "zatoką śmierci". Ze względu na obecność radaru niskich częstotliwości w alianckich samolotach, którego nie były w stanie wykryć ówczesne niemieckie detektory fal radarowych, U-Booty były zaskakiwane i często nie zdążyły się całkowicie zanurzyć przed atakiem stając się bardzo łatwym celem dla lotnictwa. BdU w pewnym momencie nakazało nawet pozostać na powierzchni i nawiązać walkę z samolotami; jednak część historyków (m.in. Blair) uważa że spowodowało to jeszcze większy wzrost strat.

Innym sposobem walki była doktryna grupowej obrony, według której okręty miały przechodzić przez zatokę na powierzchni w dużych grupach przy pełnej prędkości - każdy okręt stanowiło kilka dodatkowych karabinów maszynowych. Rozwinięciem tej koncepcji były jednostki typu U-flak które miały eskortować te grupy oraz umożliwić pozostałym U-Bootom swobodne zanurzenie poprzez skupienie ataku na sobie.

Silniejsze i liczniejsze karabiny maszynowe wraz z osłonami chroniącymi strzelców (których nie miały inne U-Booty) znacznie pogorszyły sterowność oraz prędkość podczas poruszania się pod wodą.

Zastosowanie bojoweEdytuj

Okręty tego typu odbyły łącznie sześć misji bojowych w których zniszczyły jeden lub dwa alianckie samoloty. Przyczyną niepowodzenia była zmiana doktryny przez lotnictwo Aliantów - na metodę "grupowej obrony" zastosowali taktykę "grupowego ataku". Pojedynczy samolot po wykryciu wroga wzywał inne i czekał, a po pewnym czasie rozpoczynano skumulowany atak. Niezależnie jak silne wyposażenie przeciwlotnicze miały U-Booty, nie były one w stanie przeciwstawić się kilkunastu samolotom wroga.

Drugą przyczyną było naprowadzanie na takie grupy U-Bootów zespołów niszczycieli.

Z tego powodu BdU wycofało się z eksperymentu i przebudowało U-flak na konwencjonalne okręty bojowe.

Data U-Booty Cel misji Rezultaty
maj 1943 U-441 Eskorta przez Zatokę Biskajską Okręt zaatakowany przez lotnictwo - zestrzelenie jednego samolotu; U-Boot uszkodzony; 11 zabitych
lipiec 1943 U-441 Eskorta przez Zatokę Biskajską Okręt zaatakowany przez lotnictwo - U-Boot poważnie uszkodzony; 10 zabitych i 13 rannych
Sierpień-wrzesień 1943 U-621 Eskorta przez Zatokę Biskajską Brak kontaktu z lotnictwem
Październik 1943 U-256, U-271 Ochrona przeciwlotnicza obszaru bunkrowania na północ od Azorów U-256 zaatakowany 8 października o 3:34 - atakujący samolot został trafiony[1]. U-271 zaatakowany 21 października. 1 osoba zginęła[2]. 16 listopada U-256 został zaatakowany ponownie, udało mu się jednak trafić samolot i wykonał zanurzenie alarmowe.
Październik-listopad 1943[3] U-953 Eskorta przez Zatokę Biskajską Brak kontaktu z lotnictwem
Październik-listopad 1943 U-441, U-211, U-953 Operacje przeciwko konwojom MKS 28 oraz MKS 29 Utrata U-211 (zniszczony przez lotnictwo) 19 listopada 1943

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj