Ville Pörhölä

lekkoatleta fiński

Frans Wilhelm „Ville” Pörhölä (pierwotne nazwisko Horneman, ur. 24 grudnia 1897 w Alatornio, zm. 28 listopada 1964 w Oulu[1]) – fiński lekkoatleta, mistrz i wicemistrz olimpijski.

Ville Pörhölä
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1897
Alatornio
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1964
Oulu
Wzrost 182 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Finlandia
Igrzyska olimpijskie
złoto Antwerpia 1920 lekkoatletyka
(pchnięcie kulą)
srebro Los Angeles 1932 lekkoatletyka
(rzut młotem)
Mistrzostwa Europy
złoto Turyn 1934 rzut młotem

Na igrzyskach olimpijskich w 1920 w Antwerpii wystąpił w trzech konkurencjach. W pchnięciu kulą zdobył złoty medal wynikiem 14,81 m, wyprzedzając innego Fina Elmera Niklandera i Harry’ego Liversedge’a ze Stanów Zjednoczonych, w rzucie dyskiem zajął 8. miejsce, a w rzucie 56 funtowym ciężarem 9. miejsce. Na kolejnych igrzyskach olimpijskich w 1924 w Paryżu zajął dopiero 7. miejsce w pchnięciu kulą. Po nieudanym występie zaprzestał wyczynowego uprawiania lekkiej atletyki[1], jednak jeszcze 5 września 1925 w Helsinkach ustanowił rekord Europy w pchnięciu kulą wynikiem 14,87 m[2].

Powrócił do niej w 1929, tym razem specjalizując się w rzucie młotem. Na igrzyskach olimpijskich w 1932 w Los Angeles zdobył srebrny medal w tej konkurencji za Patem O’Callaghanem z Irlandii, a przed Amerykaninem Peterem Zarembą[1]. Pörhölä został zwycięzcą konkursu rzutu młotem podczas pierwszych mistrzostw Europy w 1934 w Turynie, przez Włochem Fernando Vandellim i Szwedem Gunnarem Janssonem[3]. Na swych czwartych igrzyskach olimpijskich w 1936 w Berlinie zajął w tej konkurencji 11. miejsce[1].

Był jednokrotnym rekordzistą Finlandii w pchnięciu kulą (14,87 m 5 września 1925 w Helsinkach) i pięciokrotnym w rzucie młotem (do wyniku 53,77 metra uzyskanego 15 sierpnia 1931 w Helsinkach)[4].

Pochodził z małej wyspy Röyttä przy Tornio, dlatego nosił przydomek Röyttän karhu (Niedźwiedź z Röyttä).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Ville Pörhölä, olympedia.org [dostęp 2021-05-11] (ang.).
  2. José María García, Progresión de los Récords de Europa al Aire Libre Progression of the European Outdoor Records (cerrado a / as at 31.10.2016), rfea.es, s. 27 [dostęp 2021-05-11] (hiszp. • ang.).
  3. Berlin 2018 Leichtathletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 487 [dostęp 2021-05-11] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-14] (ang.).
  4. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 129 i 150. ISBN 978-83-62033-30-0. (ang.)