Walenty Żebrowski

polski bernardyn, malarz i polichromista

Walenty Żebrowski, OFM właśc. Antoni Żebrowski (ur. w Lubawie, zm. 15 maja 1765 w Kaliszu) – polski bernardyn, brat laik, malarz i polichromista[1].

Walenty Żebrowski
Miejsce urodzenia Lubawa
Data i miejsce śmierci 15 maja 1765
Kalisz
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Bernardyni
Śluby zakonne

Walenty Żebrowski w 1738 roku w Poznaniu kończył nowicjat. W roku 1733 i 1749 był notowany w poznańskim konwencie jako twórca nie zachowanych obrazów ołtarzowych dla kościoła Bernardynów w Poznaniu[2]. Był twórcą powstałych w połowie XVIII wieku monumentalnych, rozbudowanych w programie treściowym malowideł ściennych w kościołach klasztornych Bernardynów: we Wschowie (1745), Warcie (1748–1750), kościele św. Anny w Warszawie (1750–1753),w Skępem (1753–1755 ?), Kaliszu (1760–1762) i Ostrołęce (1762–1765)[2].

Artysta realizował bogaty i zawiły program ikonograficzny, który przygotowywali fundatorzy i duchowieństwo klasztorne i dlatego obok wątków religijnych natury ogólnej pojawiało się szereg scen z życia świętych franciszkanów. Trzykrotnie[3] w grupę malowanych franciszkanów wkomponował postać zakonnika siedzącego przy sztalugach z paletą w ręku[4][2].

PrzypisyEdytuj

  1. Żebrowski Waleny - hasło z encyklopedii Internetowa encyklopedia PWN
  2. a b c Gasiorowski Topolski ↓, s. 844.
  3. We Wschowie, Warcie i Warszawie
  4. Są to prawdopodobnie autoportrety Żebrowskiego

BibliografiaEdytuj