Wilhelm Beiglböck

austriacki lekarz, nazista

Wilhelm Beiglböck (ur. 10 października 1905 w Hochneukirchen, zm. 22 listopada 1963 w Buxtehude) – internista, lekarz Luftwaffe w czasie II wojny światowej oraz SA-Obersturmbannführer.

Wilhelm Beiglböck
Ilustracja
Podczas procesów lekarzy w Norymberdze
SS-Obersturmbannführer SS-Obersturmbannführer
Data i miejsce urodzenia

10 października 1905
Hochneukirchen

Data i miejsce śmierci

22 listopada 1963
Buxtehude

Przebieg służby
Lata służby

1939–1945

Formacja

Schutzstaffel

Stanowiska

lekarz Luftwaffe

Odznaczenia
Odznaka Złota Partii (III Rzesza)

Z pochodzenia Austriak, członek SA oraz NSDAP. Przed wojną pracował w Klinice Chorób Wewnętrznych w Wiedniu u wybitnego nefrologa prof. Eppingera, u którego przeprowadził habilitację. Po wybuchu wojny powołano go do pracy w polowych szpitalach Luftwaffe. W czasie wojny odpowiedzialny za eksperymenty pseudomedyczne z wodą morską na więźniach w obozie Dachau. Celem ich było sprawdzenie czy metoda słodzenia tej wody zamiast jej odsalania jest przydatna dla rozbitków. Więźniów (byli to Romowie z Buchenwaldu, zgodzili się w zamian za obietnicę lepszego wyżywienia co w warunkach obozowych miało duże znaczenie) podzielono na 5 grup. Przed rozpoczęciem właściwych prób dokarmiano ich pełnymi racjami lotniczymi przez kilka dni, w okresie prób otrzymywali jedynie lotnicze racje ratownicze. Grupa pierwsza nie otrzymywała do picia nic, druga dostawała w dowolnych ilościach wodę morską, trzecia 500 ml słodzonej wody morskiej dziennie, czwarta litr takiej wody, piąta litr wody morskiej oczyszczonej z soli. U wszystkich wykonywano badania chemiczne krwi i moczu oraz oznaczano dokładny bilans wodny. Doświadczenia na każdym więźniu trwały przez 10 dni. Dwóch lub trzech więźniów zmarło w następstwie tych doświadczeń, pozostali byli poważnie osłabieni. W październiku 1944 Beiglböck przedstawił wyniki doświadczeń w obszernym raporcie na konferencji w Berlinie. Metoda słodzenia była nieprzydatna. Negatywny wynik eksperymentu był oczywisty od początku. Charakterystyczne że naczelny lekarz Luftwaffe Oskar Schröder w piśmie do naczelnego dowódcy SS Heinricha Himmlera prosząc o pozwolenie wykonania prób na więźniach zaznaczał, iż metodę tę uważa za szkodliwą, gdyż doprowadzenie stężonych roztworów soli może wywołać objawy ciężkiego zatrucia.

Po wojnie Beiglböck schwytany przez aliantów, sądzony w procesie lekarzy podczas którego został zaatakowany przez swojego byłego więźnia, Karla Höllenreinera[1]. Skazany został na 15 lat pozbawienia wolności. Wyrok zamieniono następnie na 10 lat. Po opuszczeniu więzienia w latach 1952–1963 pracował w szpitalu w Buxtehude.

Przypisy edytuj

  1. Annie Jacobsen: Operacja Paperclip. Wydawnictwo Muza, s. 292–296. ISBN 978-83-7758-988-5.

Bibliografia edytuj

  • Stanisław Sterkowicz, Zbrodnie hitlerowskiej medycyny, Warszawa: Bellona, 1990, ISBN 83-11-07738-X, OCLC 233445836.