Wilhelmshöhe (ogród)

Ten artykuł dotyczy ogrodu rozrywkowego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Wilhelmshöhe (pol. Wzgórze Świętego Łazarza, Psia Górka[1]) - najpopularniejszy z ogrodów rozrywkowych na poznańskim Łazarzu. Zlokalizowany był pomiędzy ulicami Jarochowskiego, Niegolewskich (wejście) i Limanowskiego.

Teren należący do Adama Jeske, jednego z najbogatszych lokalnych gospodarzy i ostatniego sołtysa Łazarza, został w 1895 zakupiony przez restauratora Carla Rondholza oraz kupca Sally Latte[1]. Założyli oni w 1896 ogród rozrywkowy[1] (tzw. Établissements), który szybko zyskał ogromną popularność wśród mieszkańców dynamicznie rozwijającego się Łazarza, w 1900 włączonego w obszar Poznania. Wypoczynek w tego rodzaju ogródkach był bardzo popularnym sposobem spędzania wolnego czasu w Poznaniu i miał charakter rodzinny. Ogrody zapewniały nie tylko usługi gastronomiczne, ale także rozrywkę w postaci teatru, rewii, orkiestry, czy różnego rodzaju gier i zabaw. Wzgórze Świętego Łazarza dysponowało m.in. sceną, altanami, pergolą i bujną zielenią. Spotykali się tutaj członkowie różnych organizacji społecznych i hobbystycznych, wybierano władze dzielnicowe i realizowano zajęcia teatralne, a w 1908 urządzono Wystawę Przemysłową.

Miejsce dawnego ogrodu jest do dziś czytelne pośród obecnej zabudowy, pomimo zrealizowania tutaj m.in. dwóch bloków mieszkalnych.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  1. Praca zbiorowa, Poznań - przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, ss.305-306, ​ISBN 83-87847-92-5