Otwórz menu główne

William Henry Smith

Zobacz też: William Smith.
William Henry Smith
William Henry Smith

William Henry Smith (ur. 24 czerwca 1825 w Londynie, zm. 6 października 1891 w Wolmer Castle) – brytyjski polityk i przedsiębiorca, jedyny syn Williama Henry’ego Smitha i Mary Ann Cooper. Polityk Partii Konserwatywnej, minister w rządach lorda Beaconsfielda i lorda Salisbury’ego.

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie odebrał w Tavistock Grammar School. W 1846 r. stał się wspólnikiem w ojcowskiej firmie WH Smith (od tej pory nosiła ona nazwę W H Smith & Son), zajmującej się handlem detalicznym. Dzięki jego działaniom firma rozpoczęła praktykę sprzedaży książek i gazet na dworcach kolejowych. W 1868 r. Smith zdecydował się rozpocząć karierę polityczną. W tymże roku wygrał wybory do Izby Gmin w okręgu Westminster.

Kiedy w 1874 r. konserwatyści wygrali wybory Smith został finansowym sekretarzem skarbu w drugim rządzie lorda Beaconsfielda. W 1877 r. niespodziewanie został pierwszym lordem Admiralicji. Urząd ten sprawował do wyborczej klęski konserwatystów w 1880 r. W tym czasie zyskał przezwisko „Pinafore Smith”. Jego historia zaczęła się wraz z nominacją Smitha na stanowisko pierwszego lorda Admiralicji. Nominacja ta zainspirowała popularny duet twórców oper komicznych, libercistę Williama Schwencka Gilerta i kompozytora Arthura Sullivana, którzy w swoim najnowszym dziele, H. M. S. Pinafore, umieścili wzorowanego na postaci Smitha bohatera, sir Josepha Portera KCB, pierwszego lorda Admiralicji. Szczególną popularność zyskała wykonywana przez Portera piosenka „When I was a lad”, będąca satyrą na karierę polityczną Smitha. Padają tam słowa:

I grew so rich that I was sent
By a pocket borough into Parliament.
I always voted at my party’s call,
And I never thought of thinking for myself at all.
I thought so little, they rewarded me
By making me the Ruler of the Queen’s Navee![1]
 
Nasz nowy „pierwszy lord”, karykatura z pisma „Punch” z października 1877 r.

W 1885 r. Smith zmienił swój okręg wyborczy na Strand. Wygrał tam wybory i w konserwatywnym rządzie lorda Salisbury’ego piastował stanowisko ministra wojny. Sprawował je w latach 1885–1886. W 1886 r. został Głównym Sekretarzem Irlandii a po kilkumiesięcznych rządach liberałów powrócił na rok do ministerstwa wojny. W 1887 r. został pierwszym lordem skarbu i liderem konserwatystów w Izbie Gmin. Był jednym z najbliższych współpracowników lorda Salisbury’ego. Przez Arthura Balfoura został nazwany „Old Morality”. W 1891 r. został lordem strażnikiem Pięciu Portów. Zmarł kilka miesięcy później.

RodzinaEdytuj

13 kwietnia 1858 r. poślubił Emily Danvers (zm. 12 sierpnia 1913), kreowaną po jego śmierci wicehrabiną Hambleden, córkę Frederiak Davesa Danversa. William i Emily mieli razem dwóch synów i cztery córki:

PrzypisyEdytuj

  1. Dorastłem tak bogaty, że mnie wysłano/Ze zgniłego okręgu do Parlamentu./Zawsze głosowałem jak partia kazała,/I nigdy nie myślałem o myśleniu o sobie./Myślałem tak mało, że mnie nagrodzili/Czyniąc mnie zarządcą floty Królowej!

Linki zewnętrzneEdytuj