Otwórz menu główne

Wincenty Józef Wolniarski

polski zakonnik, Sługa Boży Kościoła katolickiego

Wincenty Józef Wolniarski CFA (ur. 21 stycznia 1874 w Stradowie, zm. 11 czerwca 1942 w Hartheim – filii KL Mauthausen-Gusen) – polski zakonnik, Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Był synem Feliksa i Heleny z d. Płatek. Od 1898 uczęszczał do gimnazjum salezjańskiego w Lombriasco. Dwa lata później w Krakowie poznał świętego Brata Alberta Chmielowskiego i wstąpił do Zgromadzenia Braci Posługujących Ubogim. 19 marca 1934 złożył w Zgromadzeniu Braci Albertynów śluby wieczyste. Profesję odbierał ks. bp Stanisław Rospond.

Pełnił obowiązki generalnego przełożonego zgromadzenia i wychowawcy w zakładach wychowawczych dla ubogiej młodzieży. Jego działania organizacyjne doprowadziły do rozwoju zgromadzenia, a liczba braci wzrosła w 1938 do 107. Troska jaką otaczał braci nie przeszkodziła mu podjąć działania na rzecz beatyfikacji Brata Alberta.

Po wybuchu II wojny światowej padł ofiarą prześladowań okupanta i 13 stycznia 1940 został aresztowany przez Gestapo w zakładzie wychowawczym Zgromadzenia w Krakowie[1]. Więziony na Montelupich i w Wiśniczu trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Tam zarejestrowany pod numerem obozowym 1026 i przewieziony dalej do KL Dachau gdzie otrzymał kolejny numer 22251. Ostatnim etapem jego życia był tzw. transport inwalidów 11 czerwca 1942 do obozu eutanazji Hartheim, gdzie został zagazowany[2].

Godna i pełna ufności w Bożą Opatrzność postawa, oraz nabożeństwo do Matki Bożej, udokumentowana relacjami współwięźniów legło u podstawy beatyfikacji brata Wincentego.

Jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Źródła internetoweEdytuj