Otwórz menu główne

Witold Hulanicki

polski dyplomata

Witold Hulanicki (ur. 26 stycznia 1890 w Kijowie[1][2], zm. 26 lutego 1948 roku w Sheikh Badr(ang.) koło Jerozolimy[3]) – polski dyplomata.

Witold Hulanicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1890
Kijów, gubernia kijowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 26 lutego 1948
Sheikh Badr, Brytyjski Mandat Palestyny
Konsul generalny RP w Jerozolimie
Okres od 1 marca 1937
do 1940
Poprzednik Kazimierz Kurnikowski
Następca Witold Ryszard Korsak
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Leopolda (Belgia)

ŻyciorysEdytuj

Był członkiem POW, a następnie związany był z obozem piłsudczykowskim[1]. W latach 20. wstąpił do służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, gdzie pracował od 25 sierpnia 1926 do 30 listopada 1927 jako pracownik kontraktowy, od 1 grudnia 1927 do 1 lipca 1928 jako prowizoryczny referent[4]. Następnie został przeniesiony do Konsulatu Generalnego RP w Londynie, gdzie od 1 sierpnia 1928 był prowizorycznym wicekonsulem, od 1 lutego 1930 w służbie stałej, a od 1 listopada 1932 do 1 lipca 1934 był kierownikiem konsulatu RP w Londynie[5]. Później powrócił do pracy w MSZ i od 1 lipca 1934 był prowizorycznym radcą w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym[4]. Od września 1934 do początku 1937 pełnił funkcję prezesa Polskiego Związku Hokeja na Lodzie[6]. Z dniem 1 stycznia 1937 mianowany radcą MSZ[4]. Pełnił stanowisko zastępcy szefa propagandy w Wydziale Prasowym MSZ, po czym z dniem 1 marca 1937 został przeniesiony na stanowisko konsula generalnego RP w Jerozolimie[7][8][1]. Odwołany przez rząd Władysława Sikorskiego na fali antysanacyjnych rozliczeń po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę, pracował potem dla władz mandatowych Palestyny[9].

26 lutego 1948 został uprowadzony z domu, przewieziony do wsi pod Jerozolimą i tam zastrzelony wraz z dziennikarzem Stefanem Arnoldem[9]. Nazajutrz po zabójstwie anonimowy informator zadzwonił na policję z informacją, że zabójstwa dokonała izraelska grupa Lechi, z powodu rzekomej współpracy mężczyzn z Arabami[1]. Izraelscy historycy Gideon Remez i Isabella Ginor przypuszczają, że mordu dokonano z komunistycznej inspiracji. Obaj zabici byli bowiem zdeklarowanymi antykomunistami i wrogami Sowietów[10], a z samą Lechi Hulanickiego łączyła długoletnia współpraca i osobista przyjaźń z jej liderem Abrahamem Sternem[9]. Było to zarazem kolejne w tym okresie zabójstwo polskich weteranów w Palestynie[10]. Odbiło się ono szerokim echem, nie tylko w Palestynie[1]. Wśród palestyńskiej Polonii spowodowało masowe przeprowadzki z dzielnic żydowskich do arabskich[11].

Witold Hulanicki został pochowany w polskiej kwaterze cmentarza katolickiego na górze Syjon[11]. Był żonaty z Wiktorią, miał z nią jedno dziecko – córkę Barbarę, późniejszą projektantką mody[11]. Jej ojcem chrzestnym był Edward Śmigły-Rydz[9].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Piotr Zychowicz. Tajemnicza śmierć polskiego konsula w Jerozolimie. „Uważam Rze”. Nr 6/2011. s. 63. ISSN 2082-8292. 
  2. Rocznik SZRP 1938 ↓, s. 186, według tego źródła urodził się 26 stycznia 1891.
  3. Piotr Zychowicz. Tajemnicza śmierć polskiego konsula w Jerozolimie. „Uważam Rze”. Nr 6/2011. s. 62. ISSN 2082-8292. 
  4. a b c d Rocznik SZRP 1938 ↓, s. 186.
  5. Rocznik SZRP 1938 ↓, s. 148, 186.
  6. Życie sportowe. Nowe władze hokeistów. „Kurier Warszawski”. Nr 245, s. 6, 6 września 1934. 
  7. Życie sportowe. Prezes Hulanicki wyjeżdża z Polski. „Kurier Warszawski”. Nr 20, s. 7, 20 stycznia 1937. 
  8. Rocznik SZRP 1938 ↓, s. 119, 186.
  9. a b c d Piotr Zychowicz. Tajemnicza śmierć polskiego konsula w Jerozolimie. „Uważam Rze”. Nr 6/2011. s. 64. ISSN 2082-8292. 
  10. a b Piotr Zychowicz. Tajemnicza śmierć polskiego konsula w Jerozolimie. „Uważam Rze”. Nr 6/2011. s. 65. ISSN 2082-8292. 
  11. a b c Piotr Zychowicz. Tajemnicza śmierć polskiego konsula w Jerozolimie. „Uważam Rze”. Nr 6/2011. s. 66. ISSN 2082-8292. 
  12. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.
  13. Odznaczeni w dniu 11 listopada. „Nowy Dziennik”, s. 15, Nr 312 z 13 listopada 1937. 
  14. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. 1, s. 17, 1938. 

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj