Otwórz menu główne

Wyżniany (ukr. Вижняни) – wieś na Ukrainie w rejonie złoczowskim obwodu lwowskiego.

Wyżniany
Вижняни
Ilustracja
Kościół pw. św. Mikołaja
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Lviv Oblast.png lwowski
Rejon złoczowski
Powierzchnia 1,66 km²
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

333
200,6 os./km²
Nr kierunkowy +380 3265
Kod pocztowy 80724
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Wyżniany
Wyżniany
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Wyżniany
Wyżniany
Ziemia49°48′22″N 24°24′55″E/49,806111 24,415278
Portal Portal Ukraina

Spis treści

HistoriaEdytuj

Wieś wzmiankowano pierwszy raz w końcu XIV wieku. W XVI wieku przy kościele powstała szkoła parafialna. Pod koniec XIX w. wieś w powiecie przemyślańskim[1]. Do II wojny światowej własność rodu Potockich. Do 1945 roku 75% mieszkańców stanowili Polacy.

ZabytkiEdytuj

  • Kościół pw. św. Mikołaja ufundowany około 1400 roku przez polskich szlachciców Jana i Małgorzatę Klusów jest jednym z najstarszych na ziemi lwowskiej. Z okresu średniowiecza zachowało się prezbiterium, zakrystia (dawna kruchta) i gotycki portal. W 1648 kościół spalili Kozacy. Odbudowano go w 1651. W połowie XVIII wieku biskup Jan Samuel Ożga odnowił kościół. W latach 1927-1929 roku dobudowano neobarokową nawę według projektu architekta Bronisława Wiktora zmieniając orientację świątyni. We wnętrzu zachowało się wyposażenie barokowe z XVIII w. Po wypędzeniu polskich parafian w 1948 roku kościół został zamieniony na kołchozowy magazyn przez władzę bolszewicką. W 1995 grupa krakowskich studentów historii sztuki inwentaryzowała kościół, całkowicie wyposażony, co było rzadkością, wciąż jeszcze funkcjonujący jako magazyn zbożowy. Konfesjonały ustawione na ołtarzu, by było miejsce na zboże, ale w głównym retabulum, jak i w bocznych, nadal stały rzeźby i wisiały obrazy. Jeden z nich pełnił tylko funkcje zasuwy, a pod nią był przepiękny obraz Matki Boskiej w typie Salus Populi Romani, idealnie zachowany, w bogato pozłoconej drewnianej sukience kontrastującej z purpurowym zetlałym aksamitem, którym obita była nisza z płótnem. Studenci dokładnie opisali i sfotografowali kościół i obraz. Kilka lat w kościele już nie było ani rzeźb, ani obrazów[2].
  • cmentarz z neogotyckim nagrobkiem

PrzypisyEdytuj

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XIV. Warszawa: 1880-1902, s. 184.
  2. Manula Kalicka. Dzieci Pana Samochodzika. „Polityka”. 17 marca 2011.

Linki zewnętrzneEdytuj