Zapis dwuścieżkowy

W polskiej nomenklaturze dotyczącej analogowych technik zapisu dźwięku na taśmie magnetofonowej stosuje się pojęcia "zapis/odczyt jednościeżkowy", "dwuścieżkowy" i "czterościeżkowy", ... "n-ścieżkowy" do określenia spotykanych w angielskim full-track, half-track, quarter-track itd. Pojęcia te oznaczają zapis/odczyt odpowiednio:

  • pełnej, jednej ścieżki na całej szerokości taśmy
  • dwóch ścieżek, każda na połowie szerokości taśmy
  • czterech ścieżek, każda na ćwierci szerokości taśmy
    itd.

  • Zapis jednościeżkowy wykorzystać można tylko do zapisu pojedynczego sygnału monofonicznego, przy przesuwie taśmy w jednym tylko kierunku.
  • Zapis dwuścieżkowy wykorzystać można na trzy sposoby:
    • w jednym kierunku przesuwu, sygnał stereo
    • w jednym kierunku przesuwu, dwa różne sygnały mono
    • w dwóch kierunkach przesuwu (po skończeniu się taśmy i nawinięciu jej na szpulę nawijającą trzeba ją przełożyć z powrotem na szpulę odwijającą), sygnał mono; korzyść: czas nagrania na tej samej długości taśmy wydłuża się dwukrotnie.
  • Zapis czterościeżkowy można wykorzystać na cztery sposoby
    • w jednym kierunku przesuwu, dwa różne sygnały stereo
    • w jednym kierunku przesuwu, cztery różne sygnały mono
    • w dwóch kierunkach przesuwu, sygnał stereo podwójnej długości
    • w dwóch kierunkach przesuwu (trzykrotnie przekładając szpule), sygnał mono poczwórnej długości.
  • Zapis więcej, niż czterościeżkowy nie bywa stosowany na wąskich, ćwierćcalowych taśmach magnetofonowych; jego zastosowanie ograniczone jest do studyjnego nagrywania z wielu (np. kilkunastu) źródeł jednocześnie, na taśmach szerokich (np. półtoracalowych).

Zobacz teżEdytuj