Otwórz menu główne

Żandarm Europy – pojęcie odwołujące się do rosyjskiego cara Mikołaja I[1][2][3][4] (ur. 1796, zm. 1855). Przydomek ten zyskał po tym, jak carska Rosja stłumiła powstanie dekabrystów w 1825 r., powstanie listopadowe w Polsce w 1830 r. i rewolucję węgierską w 1849 r.

Porażka militarna w wojnie krymskiej z Imperium Osmańskim oraz jego sojusznikami: Francją, Anglią i Królestwem Sardynii doprowadziła do tego, że Rosja straciła pozycję wielkiego mocarstwa europejskiego.

PrzypisyEdytuj

  1. Anna Owsińska, Powstanie palatynacko-badeńskie 1849 roku oraz udział w nim Polaków, Wrocław 1966, s. 13.
  2. Ludwik Bazylow, Historia Rosji, t. 2, Warszawa 1983, s. 219.
  3. Kazimierz Sosnkowski : myśl - praca - walka : przyczynki do monografii oraz uzupełnienia do materiałów historycznych Kazimierza Sosnkowskiego / zebr. i oprac. Stanisław Babiński, London 1988, s. 40.
  4. Marek Ruszczyc, Dzieje rodu i fortuny Branickich, Warszawa 1991, s. 103.