A.B.C. (tytuł oryginalny The ABC Murders) – powieść detektywistyczna brytyjskiej pisarki Agathy Christie wydana w 1936 roku.

A.B.C.
The ABC Murders
Ilustracja
Okładka pierwszego wydania książki z 1936 roku
Autor

Agatha Christie

Typ utworu

powieść kryminalna

Wydanie oryginalne
Miejsce wydania

Wielka Brytania

Język

angielski

Data wydania

1936

Wydawca

Collins Crime Club

poprzednia
Śmierć w chmurach
następna
Morderstwo w Mezopotamii
A.B.C. morderstwa
Odcinek serialu
Poirot
ilustracja
Oryginalny tytuł

The A.B.C. Murders

Numer odcinka

31

Sezon

Sezon 4
Odcinek 1

Kraj produkcji

 Wielka Brytania

Data premiery

5 stycznia 1992[1]

Czas trwania odcinka

103 min[2]

Produkcja
Reżyseria

Andrew Grieve

Scenariusz

Clive Exton

Muzyka

Christopher Gunning

Produkcja

[3]

  • Granada Media
  • L.T.V.
  • London Weekend Television (LWT)
  • Picture Partnership Productions
Oryginalna stacja telewizyjna

ITV

Role gościnne
Donald Sumpter

Alexander Bonaparte Cust

Nicholas Farrell

Donald Fraser

Pippa Guard

Megan Barnard

Cathryn Bradshaw

Mary Drower

Donald Douglas

Franklin Clarke

Michael Mellinger

Franz Ascher

Peter Penry-Jones

Superintendent Carter

Jeremy Hawk

Deveril

David McAlister

Inspector Glen

Pat Gorman

Desk Sergeant

Chronologia
← Poprzedni odcinek
„The Mystery of Hunter’s Lodge”
Następny odcinek →
Death in the clouds

Opis fabułyEdytuj

Tym razem Herkules Poirot musi położyć kres serii okrutnych morderstw dokonywanych alfabetycznie na terenie całej Anglii. Przy ofierze morderca zostawia zawsze rozkład jazdy pociągów, który ze względu na alfabetyczne ułożenie stacji nazywany jest „ABC”. Przed każdą zbrodnią morderca przysyła detektywowi kpiący list ze wskazówkami, mogącymi służyć do jego wytropienia. Poirot podejmuje wyzwanie. Dochodzi kolejno do czterech alfabetycznych zbrodni, których ofiarami padają:

  • Alicja Ascher z Andover
  • Betty Barnard z Bexhill
  • Cecil Clarke z Churston
  • Czwartą ofiara była przypadkowa osoba w uczęszczanym kinie w Dover – morderca zakładał, że w pobliżu znajdzie się ktoś o właściwych inicjałach i to on zostanie uznany za potencjalną ofiarę.

RozwiązanieEdytuj

Gdy domniemany sprawca zbrodni zostaje aresztowany, Poirot spotyka się z nim. Choć tajemniczy morderca wcześniej wysyłał Poirotowi aroganckie listy, w których ironicznie wyzywał go, by ten spróbował go pojmać, podczas spotkania odkrywa, że aresztowany nie kojarzy jego nazwiska. Również wydaje się mało prawdopodobne, by Aleksander Cust – schorowany, nieśmiały, nieatrakcyjny człowiek – był w stanie uwieść kelnerkę Betty Barnard, jak uczynił to tajemniczy zabójca. Gdy dodatkowo okazuje się, że Cust ma alibi na czas jednego z zabójstw ABC, Poirot odkrywa właściwe motywy działania tajemniczego szaleńca. Odkrywa, że tak naprawdę jego celem musiało być jedno konkretne morderstwo, pozostałe zaś służyły jedynie do zachowania pozorów alfabetycznej gry. To naprowadza Poirota na trop Franklina Clarke’a, brata Cecila Clarke’a – ofiary spod litery C. Chciał on usunąć swojego brata, który mógł, mimo dość zaawansowanego wieku, powtórnie ożenić się, co oznaczałoby, że jego fortuna po jego śmierci zostanie odziedziczona przez żonę i ewentualnych potomków, nie przez brata. Morderca liczył na to, że jeśli wszystkie zbrodnie przypisze się działaniu szaleńca, najbliższe otoczenie ofiar będzie wolne od podejrzeń. Wybrał nawet kozła ofiarnego – rozchwianego emocjonalnie człowieka o nazwisku Aleksander Bonaparte Cust. Clarke wysyłał go w miejsca kolejno popełnianych przez siebie zbrodni, by po jakimś czasie policja wpadła na jego trop i powiesiła niewinnego człowieka tylko ze względu na jego chorobę oraz odpowiednie nazwisko (inicjały A.B.C). Kiedy Poirot publicznie wyjawia prawdę, Franklin sięga po pistolet, przykłada go sobie do głowy i naciska spust. Jednak przewidujący detektyw wynajął kieszonkowca, który wcześniej ukradkiem opróżnił magazynek, by bezwzględny morderca nie zaznał śmierci w tak łatwy sposób, lecz został sądownie skazany na szubienicę.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj