Adina (opera)

Adina (wł.: Adina ossia Il califo di Bagdad) – opera buffa Gioacchina Rossiniegofarsa w jednym akcie, do której libretto napisał Gherardo Bevilacqua-Aldobrandini, jej premiera miała miejsce w Lizbonie 22 czerwca 1826 roku.

Adina
ilustracja
Rodzaj

opera buffa

Muzyka

Gioacchino Rossini

Libretto

Gherardo Bevilacqua-Aldobrandini

Liczba aktów

1

Język oryginału

włoski

Data powstania

1818

Prapremiera

22 czerwca 1826
Teatro Sao Carlos Lizbona

poprzednia
Mojżesz w Egipcie
następna
Ricciardo i Zoraida

HistoriaEdytuj

Po napisaniu Mojżesza w Egipcie Rossini udał się w podróż po Włoszech, na swoisty urlop, w trakcie którego wiosną 1818 roku uczestniczył w otwarciu teatru w rodzinnym Pesaro, a następnie przybył się do Bolonii. W trakcie pobytu w Bolonii napisał na zamówienie Diega Ignacia de Pina Manique prefekta policji w Lizbonie i inspektora portugalskich teatrów za honorarium w wysokości 2000 lirów jednoaktówkę Adina ossia Il califo di Bagdad. Tekstu dostarczył boloński przyjaciel kompozytora, hrabia Gherardo Bevilacqua-Aldobrandini, który przerobił libretto Felice Romaniego Il califo e la schiava. Rossini nie przywiązywał dużej wagi do zamówienia, nie napisał nawet uwertury do utworu, a na pretensje Piny Manique odpowiedział, że umowa nie zobowiązywała go do tego[1]. Opera została wystawiona 8 lat później w Lizbonie, wraz z II aktem Semiramidy i baletem i po jednym przestawieniu zeszła ze sceny. W 1963[2] roku pojawiła się ponownie jednorazowo w Sienie[3] a w 1999, 2003 i 2018 roku na Rossini Opera Festivalu w Pesaro[4]..

Osoby i pierwsza obsadaEdytuj

Rola[5] Głos Premiera 22 czerwca 1826
(Pierwsza obsada)
Adina sopran Luigia Valesi
Selimo tenor Luigi Ravaglia
Ali tenor Gaspare Martinelli
Mustafa bas Filippo Spada
Kalif baryton Orazio Cartagenova

TreśćEdytuj

Selimo przybywa do Bagdadu w poszukiwaniu ukochanej Adiny, więzionej przez Kalifa. Ten chce ją poślubić, gdyż przypomina mu niegdyś kochaną kobietę. Przy próbie uprowadzenia Adiny z haremu Selimo zostaje schwytany. Kochankowie zostają skazani na śmierć. W ostatniej chwili Kalif odkrywa jednak, że Adina jest jego córką i zmarłej ukochanej faworyty[3].

O operzeEdytuj

Adina jest typem sentymentalnej komedii muzycznej o tematyce orientalnej w rodzaju Mozartowskiego Uprowadzenia z seraju. Biografowie Rossiniego zbywają ją kilku nieprzychylnymi zdaniami lub w ogóle przemilczają[1]. Utwór składa się w większości z autocytatów Rossiniego z wcześniejszej twórczości. Do oryginalnych stronic partytury należą: cavatina Adiny Fragolette fortunate, jej duet z Kalifem, chór Apri i begl’occhi al dì oraz dłuższa sekwencja, która od arii Adiny przechodzi w duet, a kończy się kwartetem[3].

NagranieEdytuj

  • Adani, Spina, Tadeo, Andreolli, Pedani, pod dyr. Rigacciego (Voce 1963)[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Wiarosław Sandelewski: Rossini. s. 138.
  2. W. Sandelewski podaje rok 1964 (Rossini, s. 139).
  3. a b c d Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. T. 2. s. 306.
  4. archiwum Festiwalu[1]
  5. Tabela na podstawie Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. T. 2. s. 306.

BibliografiaEdytuj

  • Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. T. 2. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA, 2008. ISBN 978-83-224-0900-8.
  • Wiarosław Sandelewski: Rossini. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1980. ISBN 83-224-0133-7.