Otwórz menu główne

Adolf Władysław Wierzbicki[1] ps. „Wiktor Rutowski”[2] (ur. 17 września 1897 w Krakowie, zm. 24 grudnia 1992 w Londynie) – major[wymaga weryfikacji?]Wojska Polskiego.

Adolf Władysław Wierzbicki
„Wiktor Rutowski”
major major
Data i miejsce urodzenia 17 września 1897
Kraków
Data i miejsce śmierci 24 grudnia 1992
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Pułk Piechoty LP
PKU Sochaczew
PKU Starogard
PKU Zamość
Dep. Uzup. MSWojsk.
Stanowiska referent
oficer ewidencyjny
referent
kierownik referatu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Tarnowie, w rodzinie Walerii[3]. W czasie I wojny światowej, jako pomocnik handlowy, stanu wolnego, wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1 pułku piechoty[2].

25 września 1919 roku, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 października 1919 roku podporucznikiem w piechocie. Służył wówczas w 5 pułku piechoty Legionów[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 878. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 5 pp Leg.[5] W 1923 roku pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Sochaczew na stanowisku II referenta, pozostając oficerem nadetatowym 72 pp. 4 czerwca 1923 roku przydzielony został do PKU Starogard na stanowisko oficera ewidencyjnego na powiat tucholski[6][7]. Z dniem 16 sierpnia 1923 roku przydzielony został do PKU Zamość na stanowisko II referenta[8][9]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 384. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W lutym 1926 roku, po reorganizacji komendy, został zatwierdzony na stanowisku kierownika II referatu poborowego[11]. W kwietniu następnego roku został przesunięty na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw[12][13][14][15]. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Departamencie Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisku kierownika referatu Wydziału Uzupełnień[potrzebny przypis].

W czasie II wojny światowej pełnił służbę w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii[16]. Został mianowany majorem[17][wymaga weryfikacji?]. Zmarł 24 grudnia 1992 roku w Londynie[18]. Został pochowany na Cmentarzu Gunnersbury[19].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 32, sprostwowano imiona z „Adolf” na „Adolf Władysław”.
  2. a b Wykaz Legionistów ↓.
  3. Słownik ↓.
  4. Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 93 z 1919 roku, poz. 3491.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 86.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 12 czerwca 1923 roku, s. 393.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 331, 429, 1479.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 6 września 1923 roku, s. 545.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 292, 371, 1353.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 741.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 9.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 kwietnia 1927 roku, s. 114.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 136, 211.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 55, 527.
  15. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 51.
  16. Lista Krzystka ↓.
  17. Niebieska eskadra ↓, Inskrypacja. Jan Koźmiński, fotografia grobu.
  18. Lista Krzystka ↓, numer służbowy RAF P-1182.
  19. Niebieska eskadra ↓.
  20. M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.
  21. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 292.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 34.

BibliografiaEdytuj