Aleksander Szacki

Oficer Wojska Polskiego

Aleksander Szacki ros. Алекса́ндр Владисла́вович Ша́цкий (ur. 31 lipca 1890 w Kuźniecku, zm. 15 lipca 1957 w Leningradzie) – Polak, generał major służby medycznej Armii Czerwonej, generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Aleksander Szacki
Алекса́ндр Владисла́вович Ша́цкий
Generał major generał brygady Generał major
Naramiennik Generał brygady land.png generał brygady
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1890
Kuźnieck
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1957
Leningrad
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki 3 Pułk Strzelców Imperium Rosyjskiego
Klinika Chirurgii Ogólnej Akademii Wojskowo-Medycznej w Leningradzie
1 Armia Wojska Polskiego
Wojskowa Akademia Medyczna im. S.M. Kirowa
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

W 1908 skończył gimnazjum w Niemirowie, a w 1913 Akademię Wojskowo-Medyczną w Petersburgu. Po ukończeniu studiów rozpoczął służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Początkowo był młodszym lekarzem 3 pułku strzelców w Łodzi, a od 1914 starszym lekarzem.

W 1918 wstąpił w szeregi Armii Czerwonej. Wziął udział w wojnie domowej w Rosji. Później pełnił służbę w Klinice Chirurgii Ogólnej Akademii Wojskowo-Medycznej im. Kirowa w Leningradzie. W 1930 otrzymał tytuł docenta w tej klinice. W 1937 został zastępcą szefa katedry. W 1939 otrzymał tytuł profesora. W marcu 1943 został awansowany na pułkownika służby medycznej (ros. полковник медицинской службы). W 1941 został szefem Katedry Wojskowej Medycyny Polowej, a w następnym roku szefem Katedry Chirurgii Szpitalnej.

29 marca 1944 został skierowany do służby w Armii Polskiej w ZSRR, a 6 kwietnia 1944 wyznaczony na stanowisko naczelnego chirurga 1 Armii WP, z którą przeszedł szlak bojowy. 30 grudnia 1944 Krajowa Rada Narodowa mianowała go generałem brygady. Po wojnie organizował służbę zdrowia WP. 16 stycznia 1946 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR, gdzie był profesorem Wojskowej Akademii Medycznej im. Kirowa w Leningradzie.

Autor ponad 70 prac naukowych z dziedziny chirurgii i członek Towarzystwa Chirurgicznego w Leningradzie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, tom IV: S-Z, Toruń 2010, s. 11-12.
  • Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943-1968, Warszawa: Bellona, 1995, ISBN 83-11-08353-3, OCLC 830273795.