Otwórz menu główne

Ołeksandriwka (osiedle typu miejskiego w obwodzie kirowohradzkim)

Ołeksandriwka (ukr. Олександрівка; pol. Aleksandrówka[2]) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie kirowohradzkim, nad Tiasmynem, siedziba władz rejonu ołeksandriwskiego.

Ołeksandriwka
Олександрівка
Ilustracja
Pałac
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Populacja (2017)
• liczba ludności

8 721[1]
Nr kierunkowy 5242
Kod pocztowy 27300
Położenie na mapie obwodu kirowohradzkiego
Mapa lokalizacyjna obwodu kirowohradzkiego
Ołeksandriwka
Ołeksandriwka
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ołeksandriwka
Ołeksandriwka
Ziemia48°57′11″N 32°15′28″E/48,953056 32,257778
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

HistoriaEdytuj

W czasach I Rzeczypospolitej wchodziła w skład starostwa czehryńskiego. Po rozbiorach Polski stała się własnością rządku rosyjskiego, jednak około 1830 roku jej właścicielem został Michał Grabowski (1804-1863), syn Antoniego i Teresy z Dworzańskich.

Siedziba dawnej gminy Aleksandrówka(ukr.) w powiecie czehryńskim na Ukrainie.

Status osiedla typu miejskiego posiada od 1957.

W 1989 liczyło 12 474 mieszkańców[3].

PałacEdytuj

Michał Grabowski razem z żoną Pauliną z Rościszewskich wybudował w Aleksandrówce neogotycki pałac z cylindryczną wieżą i tarasem. Pałac ten był jednym z ognisk polskiego życia kulturalnego na dalekich Kresach – odwiedzali go m.in. Bohdan Zaleski, Seweryn Goszczyński, Henryk Rzewuski. Po Michale majątek odziedziczył jego najmłodszy syn Lucjan Grabowski. Pod koniec XIX wieku 74% mieszkańców stanowili Żydzi. Obok pałacu park angielski[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.42
  2. Aleksandrówka, pow. czehryński, wł. Grabowskich w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  3. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  4. Antoni Urbański: Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, (II cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1928, s. 107.