Otwórz menu główne

Andriej Grigorjewicz Krawczenko (ros. Андрей Григорьевич Кравченко, ur. 30 listopada 1899[1] we wsi Sułymiwka, zm. 18 października 1963 w Moskwie) – radziecki generał, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego, Ukrainiec.

Andriej Grigorjewicz Krawczenko
Андрей Григорьевич Кравченко
ilustracja
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1899
Sułymiwka, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 października 1963
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19181955
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 2 i 4 Korpusu Pancernego, 6 Armii Pancernej
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
wojna zimowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Suworowa II klasy Order Bohdana Chmielnickiego Order Kutuzowa II stopnia

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Sułymiwka w guberni kijowskiej (dzisiejszy obwód kijowski, rejon jagodziński) w rodzinie chłopskiej.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej, w walce z armią Petlury i w wojnie z Polską. W 1923 roku ukończył Połtawską Szkołę Piechoty i został dowódcą pododdziału piechoty. W 1928 roku ukończył Akademię Wojskową im. M. Frunzego i został szefem sztabu pułku piechoty. W 1930 roku został wykładowcą taktyki kursu doskonalącego Leningradzkiej Szkoły Wojsk Pancernych, a od 1935 roku wykładał w Saratowskiej Szkole Wojsk Pancernych.

W maju 1939 roku został szefem sztabu 61 Dywizji Strzeleckiej, a następnie 173 Dywizji Strzeleckiej (zmotoryzowanej). Będąc szefem sztabu 173 Dywizji Strzeleckiej wziął udział w wojnie zimowej. W okresie od czerwca 1940 roku do lutego 1941 roku był szefem sztabu 16 Dywizji Pancernej.

W marcu 1941 roku został szefem sztabu 18 Korpusu Zmechanizowanego i był nim w momencie rozpoczęcia ataku na ZSRR. We wrześniu 1941 roku został dowódcą 31 Samodzielnej Brygady Pancernej, dowodził nią w czasie bitwy pod Moskwą. W styczniu 1942 roku został szefem wojsk pancernych 61 Armii i funkcję tę pełnił do marca 1942 roku. Następnie był szefem sztabu 1 Korpusu Pancernego, a od lipca dowódcą 2 Korpusu Pancernego i od września 4 Korpusu Pancernego[2], tym ostatnim korpusem dowodził do stycznia 1944 roku. W tym czasie brał udział w bitwie pod Stalingradem, bitwie na Łuku Kurskim, bitwie o Dniepr i w wyzwoleniu prawobrzeżnej Ukrainy. W dniu 10 stycznia 1944 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

W dniu 21 stycznia 1944 roku został dowódcą nowo utworzonej 6 Armii Pancernej[3]. Dowodził tą armią w czasie walk na terenie Rumunii, Węgier, Austrii i Czechosłowacji.

W lipcu 1945 roku dowodzona przez niego armia pancerna została przerzucona na Daleki Wschód i wzięła udział w operacji mandżurskiej Armii Czerwonej. W dniu 8 września 1945 roku został po raz drugi wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za wzorowe dowodzenie, męstwo i bohaterstwo w czasie walk z wojskami japońskimi w Mandżurii. Tą armią dowodził do czerwca 1947 roku.

Następnie był dowódcą wojsk pancernych Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego i Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego oraz pomocnikiem dowódcy Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego ds. wojsk pancernych. W październiku 1955 roku przeniesiony do rezerwy.

Po przeniesieniu do rezerwy mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł. Pochowany został na cmentarzu Nowodziewiczym.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Według kalendarza juliańskiego 18 listopada.
  2. W dniu 7 lutego 1943 roku korpusu zastał przemianowany na 5 Korpusu Pancerny Gwardii.
  3. W dniu 12 września 1945 roku armia została przemianowana na 6 Armię Pancerną Gwardii.

BibliografiaEdytuj