Anna Charlotta Dorota von Medem

(Anna Charlotte) Dorothea von Medem (ur. 3 lutego 1761 w Mežotne, zm. 20 sierpnia 1821 w Löbichau), znana także jako Dorothea (Dorota) Kurlandzka lub Dorota Biron – hrabianka z arystokratycznej, niemieckiej rodziny von Medem. Jej ojcem był reichsgraf Fryderyk von Medem. Po ślubie (1779) ze starszym o 37 lat Piotrem Bironem została księżną Kurlandii i Semigalii. W Pałacu Kurlandzkim w Berlinie prowadziła znany salon arystokratyczny, wykonywała, także pewne zadania dyplomatyczne.

Anna Charlotta Dorota von Medem
Ilustracja
Portret Anny Dorothei von Medem Biron, Marcello Bacciarelli, 1790
księżna Kurlandii i Semigalii
Jako żona Piotra Birona
Dane biograficzne
Data urodzenia 1761-02-033 lutego 1761
Data śmierci 1821-08-2020 sierpnia 1821
Ojciec Fryderyk von Medem
Mąż Piotr Biron
Dzieci Piotr,
Wilhelmina,
Paulina,
Joanna,
Karolina,
Dorota

Z Piotrem (zm. 1800) miała sześcioro dzieci, pierworodny syn Piotr (ur. 1787) zmarł w wieku 3 lat, a czwarta córka Karolina (ur. 1789) w wieku 2 lat. Wieku dorosłego dożyły cztery córki:

  • Wilhelmina – żona księcia Juliusza Armanda de Rohan-Guéménée, a później księcia Wasylego Trubeckiego i hrabiego Karola von Schulenburg-Vitzenburga
  • Paulina – żona księcia Fryderyka Hermana von Hohenzollern-Hechingen
  • Joanna – żona księcia Acarenza, Franciszka Pignatelliego de Bellmonte
  • Dorota – księżna Dino, żona Aleksandra Edmunda de Talleyrand-Périgord

Jest, jednak spore podejrzenie, że najmłodsza córka Dorota była dzieckiem Aleksandra Batowskiego, polskiego dyplomaty, z którym Dorota Biron miała wieloletni romans.

Dom Wdowi na pierwszym planie, w głębi – kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Żaganiu

Księżna gościła m.in. na polskim dworze królewskim Stanisława Augusta, na którym, jak i „całym towarzystwie warszawskim”, wielkie wrażenie wywarły jej uroda i charakter. Podczas tej wizyty w roku 1790, powstały dwa portrety księżnej z płaskorzeźbionym medalionem zawierającym profilowe ujęcie głowy króla pędzla Marcello Bacciarelliego. Jeden z nich znajduje się w warszawskich Łazienkach Królewskiech, drugi wchodzi w skład zbiorów Fundacji im. Raczyńskich przy Muzeum Narodowym w Poznaniu[1].

W 1793 z fundacji męża na północnej pierzei obecnego pl. Słowiańskiego w Żaganiu wybudowano dla księżnej klasycystyczny pałac miejski, tzw. Dom Wdowi – obecnie siedziba Urzędu Miejskiego w Żaganiu (pl. Słowiański 17). Po śmierci Birona w 1800, przeniosła się doń z dotychczas zajmowanego pałacu książęcego i użytkowała go do śmierci w 1821[2].

LiteraturaEdytuj

  • Katarzyna Adamek. Marian Ryszard Świątek: Żagań znany i nieznany. Przewodnik historyczny po mieście i okolicy. Żagań
  • Katarzyna Adamek. Piotr Biron, Żagańskie Portrety. Goniec Żagański. Żagań. maj 1999 r.

PrzypisyEdytuj