Anna Landau-Czajka

polska historyczka, socjolożkka

Anna Landau-Czajka (ur. 28 października 1957 w Warszawie) – polska historyczka i socjolożka, profesor zwyczajna w Zakładzie Historii Społecznej XIX i XX wieku IH PAN..

Anna Landau-Czajka
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 28 października 1957
Warszawa
prof. dr. hab nauk humanistycznych
Specjalność: historia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1988 – socjologia
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1999 – historia
Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk
Profesura 2009

ŻyciorysEdytuj

Córka Zbigniewa i Ireny Landauów. Od 1976 studiowała w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 uzyskała stopień magistra socjologii (tytuł pracy magisterskiej: Opozycja pozaparlamentarna w Brazylii w latach 1964–70). Podjęła studia doktoranckie w tym samym instytucie, napisała pracę doktorską pod tytułem: Koncepcje polityczno-społeczne skrajnej prawicy nacjonalistycznej w Polsce w latach 1926–1939. Stopień doktora socjologii otrzymała w 1988 (promotorka: Renata Siemieńska-Żochowska).

W 1984 podjęła pracę w Instytucie Historii PAN, początkowo w Zakładzie Historii PRL, od 1994 w Zakładzie Historii Społecznej XIX i XX w. W 1999 habilitowała się na podstawie pracy pod tytułem: W jednym stali domu... Koncepcje rozwiązania kwestii żydowskiej w publicystyce polskiej lat 1933–1939.

W latach 2003–2006 prowadziła działalność dydaktyczną jako profesor Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie, a następnie w latach 2006–2011 jako profesor i dyrektor Instytutu Socjologii Uczelni Warszawskiej. W latach 2009–10 była członkiem Rady Naukowej, a następnie w latach 2013–2014 przewodniczącą Rady Programowej Żydowskiego Instytutu Historycznego im. E. Ringelbluma w Warszawie[1][2] Obecnie jest członkiem Rady Programowej ŻIH i Rady Naukowej Instytutu Nauk Politycznych PAN.

W 2009 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznych. Od 2015 była pracownikiem naukowym Katedry Socjologii Wydziału Nauk Społecznych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, w latach 2016–2019 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Nauk Społecznych do spraw nauki i rozwoju.

Specjalizuje się w historii społecznej Polski w XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem dziejów społeczności żydowskiej. Opublikowała 5 monografii, a ponadto podręczniki (samodzielnie i wspólnie z prof. Włodzimierzem Mędrzeckim oraz z Małgorzatą Pieńkowską-Koźmińską) oraz liczne artykuły w pracach zbiorowych i czasopismach.

Została wybrana na członka Komitetu Nauk Historycznych PAN na kadencję 2020–2023[3].

Wybrane praceEdytuj

  • W jednym stali domu... Koncepcje rozwiązania kwestii żydowskiej w publicystyce polskiej lat 1933–1939, Neriton, Warszawa 1998
  • Co Alicja odkrywa po własnej stronie lustra. Życie codzienne, społeczeństwo, władza w podręcznikach szkolnych 1785–2000, Warszawa 2002
  • Syn będzie Lech... Asymilacja Żydów w Polsce międzywojennej, Neriton, Warszawa 2006 (Nagroda Klio 2007[4])
  • Procesy socjalizacji w Drugiej Rzeczypospolitej 1914–1939: zbiór studiów pod red. Anny Landau-Czajki, Katarzyny Sierakowskiej, Instytut Historii PAN, Warszawa 2013
  • Polska to nie oni: Polska i Polacy w polskojęzycznej prasie żydowskiej II Rzeczypospolitej, Żydowski Instytut Historyczny, Warszawa 2015
  • Wielki 'Mały Przegląd'. Społeczeństwo i życie codzienne w II Rzeczypospolitej w oczach korespondentów „Małego Przeglądu“, Żydowski Instytut Historyczny, Warszawa 2018

PrzypisyEdytuj

  1. Rada Programowa Żydowskiego Instytutu Historycznego, www.mkidn.gov.pl, 13 lutego 2013 [dostęp 2016-10-26].
  2. Powołanie Rady Programowej – Żydowski Instytut Historyczny, www.jhi.pl [dostęp 2016-10-26].
  3. Komitet Nauk Historycznych PAN. pan.pl. [dostęp 2020-03-01].
  4. Wręczono Nagrody KLIO 2007, naukawpolsce.pap.pl, 30 listopada 2007 [dostęp 2016-10-26].

Linki zewnętrzneEdytuj