Antoni Kolczyński

polski bokser

Antoni Kolczyński ps. Kolka, (ur. 25 sierpnia 1917 w Zdunowie, zm. 19 czerwca 1964 w Warszawie) – bokser, mistrz Europy, olimpijczyk.

Antoni Kolczyński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1917
Zdunowo
Data i miejsce śmierci 19 czerwca 1964
Warszawa
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Mistrzostwa Europy
złoto Dublin 1939 waga półśrednia
Grób Antoniego Kolczyńskiego na warszawskim cmentarzu Bródnowskim

ŻyciorysEdytuj

Młodość spędził na warszawskim Starym Mieście. Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował przez kilka lat jako roznosiciel gazet. Interesował się bieganiem i boksem. W 1934 wygrał turniej Pierwszy Krok Bokserski. Walczył w wadze półśredniej. W 1937 został wicemistrzem Polski w tej kategorii[1].

W 1939 odniósł największy sukces życiowy zdobywając złoty medal na mistrzostwach Europy w Dublinie. Rok wcześniej został uznany za najlepszego zawodnika meczu Europa-Stany Zjednoczone. Zajął drugie miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1938.

Przeżycia okupacyjne odcisnęły znaczne piętno na jego dalszej karierze. Po wojnie nie odzyskał formy z lat poprzednich. Startował wówczas w wadze średniej. Wziął udział w olimpiadzie w Londynie 1948, a także w mistrzostwach Europy w Dublinie 1947 i w Mediolanie 1951, ale bez sukcesów. Czterokrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski wagi średniej: 1946, 1947, 1950 i 1951. Stoczył trzy porywające pojedynki ze słynnym László Pappem, wszystkie przegrane. Wygrał natomiast z innym mistrzem olimpijskim Júliusem Tormą (w 1947; przegrał z nim w 1950).

Był zawodnikiem warszawskich klubów: YMCA Warszawa (1934–1936), Fortu Bema (1937) i Klubu Sportowego Pracowników Miejskich "Syrena" (1938–1939). Po wojnie zawodnik stołecznego Grochowa (1945–1948) i Gwardii (1949–1952). Zakończył karierę w 1952. W karierze stoczył 238 walk, 216 wygrywając i 22 przegrywając.

W 1953 wystąpił w filmie Sprawa do załatwienia jako bokser Jóźwiak.

Mieszkał przy ul. Dobrowoja na warszawskim Grochowie.

Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw. 32C-III-14). Pośmiertnie został uhonorowany w 1994 Nagrodą im. Aleksandra Rekszy.

PrzypisyEdytuj

  1. Agnieszka Bogucka, Znokautowany przez wojnę, w: Mazowsze. Serce Polski, nr 7/8(30)/2020, s. 41, ISSN 2544-6738

Linki zewnętrzneEdytuj