Antoni Miodoński (ur. 26 marca 1889 w Żywcu, zm. 3 lutego 1949[1]) – dziekan Wojska Polskiego.

Antoni Miodoński
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 26 marca 1889
Żywiec
Data śmierci 3 lutego 1949
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1912
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Wawrzyn Akademicki

ŻyciorysEdytuj

W 1912 roku otrzymał święcenia kapłańskie w diecezji krakowskiej. W 1918 roku został kapelanem Wojska Polskiego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu starszego kapelana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 16. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego[2]. W latach 1923-1928 był kierownikiem Rejonu Duszpasterstwa Katolickiego Biała-Bielsko i proboszczem parafii wojskowej Biała-Bielsko[3][4]. 18 lutego 1930 roku awansował na proboszcza ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku i 3. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego. W 1932 roku był administratorem parafii wojskowej N. M. P. Ludzimierskiej w Bielsku na Śląsku[5]. W okresie międzywojennym był m.in. duszpasterzem 5 Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu oraz prezesem Związku Szlachty Zagrodowej. W latach 1934-1939 roku był szefem duszpasterstwa wojskowego wyznania katolickiego Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[6]. Na stopień dziekana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 roku w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego.

Po klęsce w kampanii wrześniowej udał się do Francji. Z polecenia generała Władysława Sikorskiego wyjeżdżał do Bukaresztu i Budapesztu, by ułatwić przyjazd do Francji oficerów polskich internowanych w Rumunii i na Węgrzech. Po kapitulacji Francji dotarł do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział duszpasterski do 3 Kadrowej Brygady Strzelców, stacjonującej w Moffat w Szkocji. 15 lipca 1941 został szefem duszpasterstwa Polskich Sił Powietrznych. Do końca wojny był seniorem duchownych wojskowych, ze względu na wysługę lat. Dokonał 260 wizytacji na terenie Wlk. Brytanii i innych krajów Europy Zachodniej. W trakcie tych wizytacji odbył m.in. 105 godzin lotu. 16 lipca 1943 brał udział w pogrzebie generała Wł. Sikorskiego.

Dzięki jego staraniom ofiarowano z Funduszu Społecznego Polskich Sił Powietrznych 500 funtów na Polską Misję Katolicką w Londynie. Z jego inicjatywy powstał Fundusz Pomocy Jeńcom. Z ofiar zebranych od lotników polskich kupiono i wysłano 4800 paczek dla jeńców polskich w Niemczech, szczególnie dla tych, którzy nie mieli rodzin. Organizował świetlice lotnicze, w tym Świetlicę Biskupa Polowego.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Architektura sakralna - Kościół św. Floriana w Żywcu-Zabłociu
  2. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 406.
  3. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1421, 1425.
  4. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 840.
  5. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 406, 898.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 272.
  7. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 2, 19 marca 1936. 
  8. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 263 z 19 listopada 1938. 

BibliografiaEdytuj