Otwórz menu główne

Antoni Religioni

generał WP, lekarz

Antoni Ludwik Religioni (ur. 29 sierpnia 1866 w Wilnie, zm. 2 grudnia 1939 w Warszawie) - polski lekarz, generał brygady Wojska Polskiego.

Antoni Ludwik Religioni
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1866
Wilno
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1939
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby do 1925
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki Dep. VIII Sanit. MSWojsk.
Stanowiska p.o. szefa departamentu
Inspektor Oddziałów Sanitarnych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób Antoniego Religioniego na Wojskowych Powązkach

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny włoskich farmaceutów, przybyłej do Polski dwa pokolenia wcześniej; był synem Antoniego i Albertyny z domy Ryłło. Po wczesnej śmierci ojca wychowywał się pod opieką matki i stryjów (m.in. Franciszka, właściciela apteki w Kutaisi na Kaukazie). Uczęszczał do gimnazjum w Słucku (1877-1885), następnie studiował medycynę w Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu (1885-1891). Był lekarzem wojskowym w armii rosyjskiej, dochodząc do stopnia pułkownika; służył m.in. w czasie tłumienia powstania bokserów w Chinach (1899-1901), w czasie wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905) oraz I wojny światowej.

W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Początkowo pozostawał w dyspozycji szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego „Kraków”. 1 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu generała podporucznika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był wówczas szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Grodno”[1]. Później został szefem sanitarnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa”.

W latach 1921-1924 był szefem Wojskowego Instytutu Sanitarnego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 52. lokatą w korpusie generałów[2]. Z dniem 20 stycznia 1924 został mianowany pełniącym obowiązki szefa Departamentu VIII Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[3]. 3 kwietnia tego roku został mianowany Inspektorem Oddziałów Sanitarnych[4]. Z dniem 30 czerwca 1925 roku został przeniesiony w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej, stwierdzonej na podstawie przeprowadzonego postępowania rewizyjno-lekarskiego. Mieszkał wówczas w majątku Wersoka, w gminie Ejszyszki, w powiecie lidzkim[5][6].

Na emeryturze prowadził prywatną praktykę ginekologiczną i internistyczną w powiecie lidzkim. W 1930 osiadł w Wilnie, a kilka lat później w Warszawie. W ostatnich latach życia zajmował się administracją majątkiem Pozgrynda w powiecie lidzkim (ale mieszkał nadal w Warszawie), stanowiącym własność żony (po jej śmierci odziedziczył ten majątek). Zmarł w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[7].

Z małżeństwa z Józefą Szalewiczów miał troje dzieci (córkę Irenę, I voto Radziszewską, II voto Piasecką; synów Antoniego, lekarza i Henryka, zmarłego w młodym wieku).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 maja 1920 roku, s. 353.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 16.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 24 stycznia 1924 roku, s. 33.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 9 kwietnia 1924 roku, s. 199.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 27 maja 1925 roku, s. 285.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 880.
  7. Stawecki 1994 ↓, s. 276, wg autora generał Religioni zginął 1 września 1939 roku w Warszawie od bomby lotniczej.
  8. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96.

BibliografiaEdytuj