Antoni Tyzenhauz (1756–1816)

Ten artykuł dotyczy generała. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Antoni Tyzenhauz herbu Bawół[1] (ur. w 1756 roku, zm. 19 lutego 1816 roku) – generał wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego, członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku i poseł na sejm 1776 roku z powiatu rzeczyckiego[2], chorąży wileński w latach 1777-1816[3], starosta rohaczewski, prezydent Wilna w 1792 roku.

Antoni Tyzenhauz
Herb
Bawół I
Rodzina Tyzenhauzowie
Data urodzenia 1756
Data śmierci 19 lutego 1816
Ojciec Tomasz Tyzenhauz
Żona

Zofia Tyzenhauz

Odznaczenia
Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Poseł województwa smoleńskiego na sejm 1780 roku[4]. Poseł na Sejm Czteroletni z województwa wileńskiego w 1790 roku[5], członek Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej[6], komisarz Komisji Porządkowej Cywilno-Wojskowej województwa wileńskiego w 1790 roku[7], był członkiem sprzysiężenia, przygotowującego wybuch powstania kościuszkowskiego na Litwie[8], deputowany Wydziału Porządku Deputacji Centralnej Wielkiego Księstwa Litewskiego w insurekcji kościuszkowskiej[9]. W 1794 roku był członkiem Deputacji Tajnej[10].

W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[11].

Żonaty z Zofią Tyzenhauzówną, której małżeństwo z Franciszkiem Ksawerym Chomińskim zakończyło się rozwodem.

Była kawalerem Orderu Świętego Stanisława[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. IV Poznań 1882, s. 389, H. Lulewicz, A. Rachuba, P. P. Romaniuk mylnie przypisują Tyzenhauzom herb Bawola Głowa.
  2. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 529.
  3. Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 1, Województwo wileńskie XIV-XVIII wiek, pod redakcją Andrzeja Rachuby, Warszawa 2004, s. 743.
  4. Dyaryusz Seymu Ordyngo [!] Warszawskiego Roku 1780 Dnia 2go Pazdziernika Zaczętego, z Wyrażeniem Posłow, Sessyi, Projektow, Mow, &c., Grodno 1780, s. 8.
  5. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 317.
  6. a b Adam Skałkowski, Towarzystwo Przyjaciół Konstytucji 3 maja, w: Pamiętnik Biblioteki Kórnickiej, 1930, s. 81.
  7. Dziennik rządowo-ekonomiczno handlowy R. 5. T. II, Warszawa 1790, s. 416.
  8. Bartłomiej Szyndler, Powstanie kościuszkowskie 1794, Warszawa 1994, s. 117.
  9. Akty powstania Kościuszki, t. III, Wrocław–Kraków 1995, s. 401.
  10. Bartłomiej Szyndler, Powstanie kościuszkowskie 1794, Warszawa 1994, s. 135
  11. Akcesy do konfederacji warszawskiej rządu i obywatelki Wielkiego Księstwa Litewskiego, podał Euzebiusz Łopaciński, w: Ateneum Wileńskie, r. XI, Wilno 1936, s. 355

BibliografiaEdytuj

  • Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, spisy, t. I: Województwo wileńskie XIV–XVIII wiek, opr. H. Lulewicz, A. Rachuba, P. P. Romaniuk, pod red. A. Rachuby, Warszawa 2004.
  • Złota księga szlachty polskiej, r. IV, Poznań 1882.