Otwórz menu główne

Antonina Makarowna Makarowa, po mężu Ginzburg, ros. Антонина Макаровна Макарова (ur. w 1920 lub 1921 r. we wsi Małaja Wołkowka w guberni smoleńskiej, zm. 11 sierpnia 1979 r.) - sowiecka sanitariuszka i strzelec karabinu maszynowego, ochotniczka Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej, a następnie Brygady Szturmowej SS "RONA", wsławiona masowym rozstrzeliwaniem wrogów z ciężkiego karabinu maszynowego

Ukończyła szkołę średnią w Moskwie. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., zmobilizowano ją do Armii Czerwonej jako sanitariuszkę. Przeszła kurs obsługi karabinów maszynowych. Podczas walk na Białorusi dostała się w październiku do niewoli niemieckiej. W obozie jenieckim podjęła kolaborację z Niemcami. Pod koniec 1941 r. została przewieziona do Łokcia, gdzie wstąpiła do miejscowej milicji ludowej, formowanej przez Konstantina P. Woskobojnika i Bronisława W. Kaminskiego. Obsługiwała ciężki karabin maszynowy Maxim, stąd dostała przewisko "Tońka-Pulemiotczica". Wykonywała kary śmierci na okolicznych komunistach oraz schwytanych partyzantach i czerwonoarmistach. Według powojennych oficjalnych danych sowieckich zamordowała samodzielnie ok. 1,5 tys. osób. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na terytorium okręgu łokockiego została ewakuowana na leczenie do Briańska, a pod koniec 1943 r. do Lepla. Po przekształceniu Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (RONA) w Brygadę Szturmową SS "RONA" pod koniec lipca 1944 r., weszła w jej skład, ale wkrótce została aresztowana przez Niemców. Osadzono ją w obozie koncentracyjnym. Pod koniec wojny wraz z pozostałymi więźniami obozu została ewakuowana na ziemie czeskie, gdzie wyzwoliły ją wojska sowieckie. Po zakończeniu wojny zdołała ukryć swoją prawdziwą tożsamość. Uzyskała dokumenty na nazwisko Parfionowa poświadczające udział w Wielkiej Wojnie Wyzwoleńczej jako sanitariuszka 422 Batalionu Medyczno-Sanitarnego, odznaczono ją nawet kilkoma orderami. Mieszkała w Leplu na Białorusi. W 1977 r. jej brat, próbując uzyskać zgodę na wyjazd za granicę, ujawnił prawdziwe dane siostry. Antonina M. Makarowa została natychmiast aresztowana. Nie przyznała się do udziału w masowych rozstrzeliwaniach. 20 listopada 1978 r. skazano ją na karę śmierci, wykonaną 11 sierpnia 1979 r. przez rozstrzelanie.

Linki zewnętrzneEdytuj

BibliografiaEdytuj

K. A. Zalesski, Кто был кто во второй мировой войне. Союзники Германии, Moskwa 2003