Antropolatria – odmiana deifikacji, uprawienie kultu i oddawanie czci wobec ludzi.

Odmianą antropolatrii jest apoteoza odnosząca się do założycieli albo przywódców religijnych lub innych wybitnych osobistości czy autorytetów.

Pojęcie w filozofiiEdytuj

NowożytnośćEdytuj

Pojęcie antropolatrii zaczęło być popularne w filozofii nowożytnej. Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) był zdania, iż momentem rozwoju absolutu jest świadomość ludzka oraz natura. W owej świadomości duch absolutny ma osiągać poznanie własnej oraz dopełnia miary swej autokreacji.

WspółczesnośćEdytuj

W teoriach filozofów współczesnych - Ludwiga Feuerbacha (1804-1872) i Karola Marksa (1818-1883) hegelowski duch absolutu został zamieniony na człowieka czego efektem było powstanie ateizmu antropologicznego (zwanego też humanistycznym). Według Feuerbacha Bogiem człowieka miał być sam człowiek, podobnego zdania był Fryderyk Nietzsche (1844-1900), który przypisał ludziom boskie atrybuty.

BibliografiaEdytuj

  • Deifikacja - WIEM, darmowa encyklopedia. [dostęp 2009-07-26].
  • Piotr Moskal: Deifikacja - Powszechna Encyklopedia Filozofii. [dostęp 2009-07-26].
  • T. Chodzidło, Antropolatria, EK I 678–679
  • T. Chodzidło, Astrolatria, EK I 1009–1010;
  • J. Sekulski, Apoteoza, EK I 837
  • J. A. Kłoczowski, Człowiek—bogiem człowieka. Filozoficzny kontekst rozumienia religii w „Istocie chrześcijaństwa” Ludwika Feuerbacha, Lb 1979
  • H. Zimon, Deifikacja, EK III 1103
  • M. Neusch, Au sources de l’athéisme contemporain, P 1977 (U źródeł współczesnego ateizmu, P 1980)
  • J. Wecławik, Fetysz, EK V 152
  • H. Zimon, Fetyszyzm, EK V 153
  • É. Gilson, Bóg i ateizm, Kr 1996
  • Z. J. Zdybicka, Ateizm, PEF I 371–390.