Antyrezonans

Antyrezonans – zjawisko zachodzące w układzie sprzężonych oscylatorów, w którym dla pewnych zakresów częstotliwości amplituda drgań jednego z oscylatorów jest wyraźnie mniejsza od amplitudy drgań tego oscylatora dla innych częstotliwości[1]. Częstotliwości dla których zachodzi to zjawisko nazywa się częstotliwościami antyrezonansowymi. W niektórych przypadkach amplituda drgań w antyrezonansie może spaść prawie do zera.

Antyrezonans stosowany jest do ochrony przed drganiami układu pochodzącymi od zewnętrznej siły wymuszającej i interakcji z innymi oscylatorami.

Nazwę utworzono przez analogię do rezonansu.

Antyrezonans może wystąpić we wszystkich typach systemów sprzężonych oscylatorów, w tym mechanicznych, akustycznych, elektromagnetycznych i kwantowych. Ma ważne zastosowanie w charakteryzacji złożonych układów sprzężonych. Stosowanie urządzeń wykorzystujących zjawisko antyrezonansu nosi nazwę dynamicznej eliminacji drgań.

Antyrezonans masy na sprężynieEdytuj

 
Przykładowa zależność amplitudy i fazy drgań od częstotliwości dwóch sprzężonych rezonatorów.

Antyrezonans występuje w układzie złożonym z masy głównej   na sprężynie   do którego dołączona jest szeregowo, zwykle mniejsza masa dodatkowa   na sprężynie   Jeżeli masa główna poddana jest wymuszeniu harmonicznemu o częstości   to masa ta pozostaje w spoczynku, a drgania wykonuje tylko masa dodatkowa (w przypadku braku tłumienia w układzie).

Amplituda drgań   masy dodatkowej, drgającej w antyrezonansie z masą główną, wynosi   gdzie   jest amplitudą siły wymuszającej drgania masy głównej.

Istotą zjawiska antyrezonansu jest działanie na masę główną dwu sił równych co do wartości, ale przeciwnie skierowanych: zewnętrznej siły wymuszającej   i siły bezwładności   drgającej masy dodatkowej  

PrzypisyEdytuj

  1. Dobór eliminatora drgań. [dostęp 2016-09-17].

BibliografiaEdytuj