Otwórz menu główne

Areszt Centralny, zwyczajowo Centralniak[1] – nieistniejący areszt policyjny przy ul. Daniłowiczowskiej 7 w Warszawie.

Areszt Centralny
Ilustracja
Budynek Aresztu Centralnego
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Daniłowiczowska 7
Rodzaj areszt policyjny
Data powstania 1823
Data likwidacji 1944
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Areszt Centralny
Areszt Centralny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Areszt Centralny
Areszt Centralny
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Areszt Centralny
Areszt Centralny
Ziemia52°14′40″N 21°00′25″E/52,244556 21,006944

OpisEdytuj

Pierwszy budynek aresztu powstał w 1823 na tyłach pałacu Jabłonowskich, będącego wtedy od kilku lat siedzibą warszawskiego ratusza[1]. Architektem budynku był prawdopodobnie Józef Grzegorz Lessel[1]. Między 1899 a 1901 miasto nabyło od rodziny Schuchów przyległą do niego od zachodu posesję[1]. Po 1909[1] wybudowano nowy gmach, który był jednostką pomocniczą dla X Pawilonu Cytadeli oraz Pawiaka[2]. Budynek miał siedem kondygnacji i starannie wykończoną elewację[1].

Od 1915 do 1932 naczelnikiem więzienia był Tadeusz Ostrzeszewicz[3][4].

W okresie międzywojennym mieściło się tam jedno z czterech warszawskich więzień cywilnych[5].

Podczas II wojny światowej budynek został przejęty przez Niemców. Funkcjonowało tam więzienie sądowe[1]. Przetrzymywano tam osoby, które nie były podejrzewane o przestępstwa polityczne przeciwko okupantowi[6]. Po aresztowaniu 27 października 1939 na krótko trafił tam Stefan Starzyński[7].

Budynek został zniszczony podczas powstania warszawskiego[1]. Jego pozostałości rozebrano w pierwszych latach po zakończeniu wojny[1].

WiężniowieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Jarosław Zieliński. Tajemnice Centralniaka. „Stolica”, s. 74, wrzesień 2017. 
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 27.
  3. Osobiste. Tadeusz Ostrzeszewicz. „Przegląd Więziennictwa Polskiego”. Nr 4, s. 14, 1932. 
  4. Z żałobnej karty. Tadeusz Ostrzeszewicz. „W Służbie Penitencjarnej”. Nr 4, s. 13-14, 15 lutego 1938. 
  5. Ryszard Mączewski: Warszawa między wojnami. Łodź: Księży Młyn, 2009, s. 71. ISBN 978-83-61253-51-8.
  6. Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Warszawa w latach 1939–1945. Państwowe Wydawnictwo Naukowe: 1984, s. 60. ISBN 83-01-04207-9.
  7. Grzegorz Piątek: Sanator. Kariera Stefana Starzyńskiego. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2016, s. 16. ISBN 978-83-280-2149-5.