Artyleria oblężnicza

Artyleria oblężniczaarmaty, haubice i moździerze wykorzystywane przy oblężeniach różnego typu obiektów obronnych, takich jak zamki, twierdze czy forty.

Skoda 305 mm Model 1911 (I wojna światowa)
Karl (II wojna światowa)

Artyleria tego typu charakteryzuje się dużym kalibrem sprzętu artyleryjskiego (od 150 mm). Duży kaliber luf pozwala na rażenie obiektów fortyfikacyjnych pociskami o znacznej masie i dużej sile przebicia. Początkowo artyleria oblężnicza dysponowała działami i moździerzami gładkolufowymi ładowanymi odprzodowo (wiek XIV-XIX). Druga połowa wieku XIX to okres wprowadzenia na uzbrojenie armii dział gwintowanych i ładowanych odtylcowo. Po raz pierwszy użyto tego typu dział w czasie trwania wojny francusko-pruskiej (1870-1871). W miarę budowy coraz potężniejszych systemów fortyfikacyjnych rosła również moc i kaliber używanych do ich niszczenia środków artyleryjskich.

Typowymi przedstawicielami artylerii oblężniczej są moździerzeEdytuj

Współcześnie rolę artylerii oblężniczej przejęły pociski rakietowe oraz bomby lotnicze.

BibliografiaEdytuj

  • Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 24. ISBN 83-11-06229-3.
  • Stefan Pataj: Artyleria lądowa 1872-1970. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.
  • Łukasz Chrzanowski: Artyleria Austro-Węgierska 1860-1890. Przemyśl: Wydawnictwo FORT, 2008.