Błędzianka

Błędzianka (niem. Blinde Fluss, ros. Блендзянка) – rzeka, górny bieg rzeki Rominty w północno-wschodniej Polsce, płynący przez Pojezierze Litewskie, wchodzi w skład dorzecza Pregoły.

Błędzianka
Ilustracja
Błędzianka w okolicach Błędziszek
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Rzeka
Źródło
Miejsce Jezioro Werselskie
na W od m. Kramnik
Wysokość 252,1 m n.p.m.
Współrzędne 54°17′32″N 22°45′27″E/54,292222 22,757500
Ujście
Recypient Rominta
Miejsce na NW od m. Będziszewo
Wysokość 150 m n.p.m.
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „źródło”

Całkowita długość rzeki wynosi ok. 70 km, z czego 24,6 km na terenie Polski. Powierzchnia zlewni na obszarze Polski to 260,1 km²[1].

Błędzianka wypływa z Jeziora Werselskiego, na zachód od wsi Kramnik, na terenie Pojezierza Wschodniosuwalskiego. Dalej płynie na południowy zachód przez Pojezierze Zachodniosuwalskie, aby za wsią Blenda zmienić kierunek na północno-zachodni. Przed Maciejowiętami przekracza dawną granicę polsko-niemiecką, przepływa pod mostami w Stańczykach, a za Błędziszkami wpływa w Puszczę Romincką, gdzie przekracza współczesną granicę polsko-rosyjską na wysokości 150 m n.p.m. Na obszarze Puszczy Rominckiej w Rosji rzeka przyjmuje nazwę Rominta.

Na przeważającej długości rzeka ma przełomowy charakter z krętym biegiem. Jej nurt jest szybki, a brzegi strome[2].

Głównymi dopływami rzeki są Bludzia i Żytkiejmska Struga.

Nazwę Błędzianka wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę rzeki – Blinde Fluss[3]. Nazwa Błędzianka była stosowana już w okresie międzywojennym dla ówczesnej polskiej części rzeki[4], jednak nie była to wówczas nazwa urzędowo ustalona[5]

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Program Ochrony Środowiska Gminy Dubeninki, stan na 2004, s. 6. [dostęp 17-07-2012].
  2. OCK Dolina Błędzianki (pol.). W: Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju „Agro-Group”. [dostęp 2010-01-29].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (M.P. z 1949 r. nr 76, poz. 947, s. 12)
  4. Mapa taktyczna 1:100.000. Ark. Przerośl, Pas 31, Słup 35. Wojskowy Instytut Geograficzny, Warszawa 1931.
  5. Nazwy obiektów fizjograficznych zaczęto urzędowo ustalać w Polsce dopiero od 1948 r.