Otwórz menu główne

Benedykt Chłusewicz (ur. 21 marca 1895, zm. 1951[1]) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Benedykt Chłusewicz
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 21 marca 1895
Data śmierci 1951
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie (II RP); Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 43 Pułk Strzelców Legionu Bajończyków
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr III
1 Dywizja Piechoty
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
Batalion Strzelców Podhalańskich
Stanowiska dowódca pułku piechoty
szef sztabu okręgu korpusu
dowódca batalionu
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca półbrygady
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa, bitwa o Narwik)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Benedykt Chłusewicz urodził się 21 marca 1895 roku. Służył w Armii Imperium Rosyjskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego.

2 listopada 1923 roku został przydzielony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie do 80 pułku piechoty z jednoczesnym odkomenderowaniem na jednoroczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie w roku 1923/1924. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko szefa sztabu. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 48. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. 28 lutego 1927 roku został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko dowódcy II batalionu[3]. 23 maja 1927 roku otrzymał przeniesienie do 5 pułku piechoty Legionów w tym samym garnizonie na stanowisko dowódcy II batalionu[4].

28 stycznia 1928 roku został przeniesiony do 43 pułku piechoty w Dubnie na stanowisko dowódcy pułku[5][6]. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. Pułkiem dowodził do 22 września 1937 roku.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej w stopniu pułkownika piechoty pełnił funkcję szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[8][9]. Następnie przedostał się do Francji, wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych i został dowódcą piechoty dywizyjnej w 1 Dywizji Piechoty. Był dowódcą 1 Półbrygady w Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich[8], która brała udział w bitwie o Narwik[10][11], trwającej od kwietnia do czerwca 1940. Po bitwie zgrupowanie płk. Chłusewicza jako jedyne ewakuowało się i dotarło do Wielkiej Brytanii[12][13][14]. 18 listopada 1941 roku został przeniesiony do Wojskowego Trybunału Orzekającego na stanowisko członka[15].

Na przełomie 1941/1942 był dowódcą Batalionu Strzelców Podhalańskich.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Karolina Grodziska Polskie groby na cmentarzach Londynu. Tom 1, wyd. PAU, Kraków 1995, s. 135
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 28 lutego 1927 roku, s. 63.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 148.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 25.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 59, 164.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 18, 573.
  8. a b Juliusz S. Tym: Polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich w kampanii norweskiej 1940 r.. s. 120. [dostęp 2015-04-07].
  9. 18 września. [dostęp 2015-04-07].
  10. Juliusz S. Tym: Polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich w kampanii norweskiej 1940 r.. s. 141, 145. [dostęp 2015-04-07].
  11. Zbigniew Wawer: Połowiczne zwycięstwo i odwrót. Rzeczpospolita, 2009-01-23. [dostęp 2015-04-07].
  12. Piotr Potomski: Generałowie II RP: gen. dyw. Zygmunt Piotr Bohusz-Szyszko. 2013-01-27. [dostęp 2015-04-07].
  13. Juliusz S. Tym: Polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich w kampanii norweskiej 1940 r.. s. 166. [dostęp 2015-04-07].
  14. Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich. [dostęp 2015-04-07].
  15. Rozkazy dzienne 1941 ↓, s. 98.
  16. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 59.
  17. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.
  18. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 23.
  19. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 1, 19 marca 1936. 

BibliografiaEdytuj