Otwórz menu główne

Bernard Szapiro

polski działacz socjalistyczny
Grób Marii i Bernarda Szapiro na Cmentarzu Bródnowskim

Bernard Szapiro, ps. Besem, Witold (ur. 25 grudnia 1866 we Lwowie albo w Serejach[1], zm. 16 sierpnia 1942 w Warszawie) – polski działacz socjalistyczny, robotniczy i związkowy, publicysta oraz inżynier elektryk żydowskiego pochodzenia, ojciec Hanny Szapiro.

Studiował w Lipsku i Zurychu. W latach 1889-1891 współorganizował i był członkiem Związku Robotników Polskich. W 1899 założył Delegację Elektrotechniczną przy Warszawskim Oddziale Towarzystwie Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu. Od 1899 działał w Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS), a po rozłamie (w 1906) w PPS-Lewicy. W 1905 był współtwórcą związków zawodowych w Królestwie Polskim. Brał aktywny udział w pracy oświatowo-kulturalnej. Pracował m.in. jako wykładowca w Towarzystwie Szerzenia Wiedzy Handlowej i Przemysłowej. W latach 1906-1918 działacz PPS-Lewica. Od 1906 członek Komisji Organizacyjnej Związków Zawodowych, współpracował z organizacją „Związkowiec”. W okresie międzywojennym luźno współpracował z Komunistyczną Partią Polski. W latach 1908-1931 przebywał w Krakowie, po czym powrócił do Warszawy. Był działaczem Stowarzyszenia Elektryków Polskich[2].

Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim razem z żoną Marią Szapiro (kw. 20K-3).

TwórczośćEdytuj


PrzypisyEdytuj

  1. Według A. Jakmana (Hanka Sawicka i wyrwany akt urodzenia jej ojca, „More Maiorum”, nr 7(30)/2015 [1]), miejscem urodzenia Bernarda Szapiro były Sereje, należące wówczas do Królestwa Polskiego, obecnie na Litwie. Patrz także: Spis ludności Krakowa z roku 1910, dział V, tom 8, pozycja 621 [2].
  2. Encyklopedia Warszawy, praca zbiorowa, PWN 1975