Otwórz menu główne

Bielscy

ród szlachecki

Bielscy – ród kniaziowski (książęcy) pochodzenia litewskiego, który wziął swoje nazwisko od Białej nad rzeką Obszą, na północny wschód od Smoleńska[1].

Bezpośrednim przodkiem kniaziów Bielskich był Iwan Włodzimierzowic (zm. 1452 r. lub później), syn Włodzimierza Olgierdowicza, a zatem bratanek króla Władysława Jagiełły – spowinowacony zresztą z tym ostatnim, albowiem żony obu (Wasylisa Holszańska i królowa Zofia "Sonka" Holszańska) były siostrami[2].

Mimo bliskich związków z dworem królewskim kniaziowie Bielscy nie dochowali wierności koronie. Jeden z ich przedstawicieli – kniaź Fedor (Teodor) Bielski wziął udział w spisku przeciwko królowi Kazimierzowi Jagiellończykowi, a po jego wykryciu zbiegł do Moskwy, gdzie otrzymał liczne dobra od wielkiego księcia moskiewskiego. Wprawdzie jego najmłodszy syn, kniaź Semen Fedorowicz, powrócił na Litwę, gdzie wstąpił na powrót w służbę króla Zygmunta Starego, jednakże ród Bielskich najdłużej przetrwał w Wielkim Księstwie Moskiewskim właśnie. Ostatnim znanym przedstawicielem był Jerzy Bielski, mnich znany pod imieniem Galakteona, który oddalił się ze świata na puszczę pod Wołogdą, gdzie został zabity w 1612 r. skądinąd podobno przez Polaków[1].

Według Józefa Wolffa oprócz kniaziów Bielskich, potomków Giedymina, istniał jeszcze w Rosji ród kniaziów Bielskich, potomków Ruryka, a ponadto i w Polsce i w Rosji kilka rodzin szlacheckich tego nazwiska.

Członkowie roduEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b J. Wolff Kniaziowie litewsko-ruscy od końca XIV wieku
  2. J. Tęgowski Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów Poznań – Wrocław 1999