Bitwa pod Al-Mazzą

Bitwa pod Al-Mazzą – starcie zbrojne, mające miejsce 24 lipca 1148 roku w ramach II wyprawy krzyżowej w pierwszym dniu walk o Damaszek, zakończone wygraną chrześcijan.

Bitwa pod Al-Mazzą
II wyprawa krzyżowa
Czas 24 lipca 1148
Miejsce okolice Damaszku, wieś Al-Mazza
Terytorium Emirat Damaszku
Przyczyna próba niedopuszczenia krzyżowców do Damaszku
Wynik zwycięstwo krzyżowców
Strony konfliktu
Krzyżowcy Emirat Damaszku
Dowódcy
Baldwin III
Ludwik VII Młody
Konrad III Hohenstauf
nieznany
Siły
15000 krzyżowców francuskich:
  • 700 konnych rycerzy
  • 14 300 piechoty

2000 krzyżowców niemieckich:[1]

  • 200 konnych rycerzy
  • 1800 piechoty

6550 wojsk Królestwa Jerozolimy:

  • 550 konnych rycerzy
  • 6000 piechoty
nieznane
Straty
znikome ciężkie
brak współrzędnych
II wyprawa krzyżowa

LizbonaDoryleumAl-KadmusAl-MazzaDamaszekTortosa

Atak krzyżowców na Damaszek i bitwa w gajachEdytuj

Po przybyciu do Palestyny, król Francji Ludwik VII i król Niemiec Konrad III odbyli naradę z królem Jerozolimy Baldwinem III w sprawie dalszego przebiegu krucjaty. Krzyżowcy europejscy skłonili Baldwina, by poprowadzić wspólną wyprawę przeciwko Damaszkowi[2]. Armia chrześcijańska wyruszyła z Galilei w połowie lipca 1148 i podążyła drogą przez Banijas.

W sobotę, 24 lipca, dotarła pod Damaszek i rozłożyła się obozem na skraju gajów i ogrodów, które otaczały miasto. Łacinnicy zatrzymali się początkowo w miasteczku Manazil al-Asakir, znajdującym się 6 km na południe od Damaszku. Nie pozostali tam długo i jeszcze tego samego dnia przenieśli się do wioski Al-Mazza, bogato zaopatrzonej w wodę. Tam zagrodziły im drogę oddziały damasceńskie. Po krótkiej bitwie, muzułmanie zostali zmuszeni do odwrotu. Po tym zwycięstwie, krzyżowcy rozproszyli się w celu pozbycia się wszystkich żołnierzy nieprzyjaciela, którzy ukrywali się w okolicznych gajach[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Liczba rycerzy wśród krzyżowców niemieckich jest jedynie domniemana. Przed bitwą nad rzeką Bathys, armia niemiecka liczyła 20 tys. ludzi, z czego 2 tys. było rycerzami, więc proporcje między rycerstwem a piechotą wynosiły 2:18. Zakładam, że po bitwie, kiedy armia ta skurczyła się do 2 tys., nadal występowały te same proporcje między rycerzami a piechotą.
  2. Wilhelm z Tyru, XVII, 1, s. 578-579.
  3. Ibid., XVII, 2-5, s. 760-767.

BibliografiaEdytuj

  • Wilhelm z Tyru, Historia rerum in partibus transmarinarum gestarum
  • Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych, tom II, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1987, ​ISBN 83-06-01457-X