Bolesław Sokołowski (oficer marynarki)

Bolesław Sokołowski[a] (ur. 26 stycznia bądź 8 lub 9 marca 1892[b], zm. 1940 w ZSRR) – komandor porucznik Marynarki Wojennej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Bolesław Sokołowski
komandor porucznik komandor porucznik
Data urodzenia

26 stycznia bądź 8 lub 9 marca 1892

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
USRR, ZSRR

Przebieg służby
Siły zbrojne

rosyjska marynarka wojenna
Marynarka Wojenna

Jednostki

ORP „Rybitwa”
ORP „Burza”
Dywizjon Kontrtorpedowców

Stanowiska

dowódca

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Miecza (Szwecja)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 1892 jako syn Aleksandra[1][2]. Podczas I wojny światowej służył w rosyjskiej marynarce wojennej. Pod odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 wstąpił do polskiej Marynarki Wojennej. Jako porucznik marynarki w 1921 został pierwszym dowódcą trałowca ORP „Rybitwa”. Został awansowany na stopień kapitana porucznika w Korpusie Morskim ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923 był komendantem monitora „Warszawa” w dywizjonie Flotylli Wiślanej[5]. W 1924 służył w Samodzielnym Referacie Personalnym Planów w Kierownictwie Marynarki Wojennej[6]. Następnie został awansowany na stopień komandora podporucznika w Korpusie Morskim ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[7]. W 1928 służył Dowództwie Floty[7]. Później został awansowany do stopnia komandora porucznika w Korpusie Morskim ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[8]. W tym stopniu był pierwszym dowódcą polskiego niszczyciela ORP „Burza”[9] od sierpnia 1932 do 21 kwietnia 1933)[10]. W 1931 i w 1933 był dowódcą dywizjonu szkolnego w Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej[11]. Następnie był dowódcą dywizjonu kontrtorpedowców. W 1932 był oficerem Portu Wojennego Gdynia[12]. Od stycznia 1937 do kwietnia 1938 był komendantem Portu Wojennego Gdynia[13]. 30 września 1938 został przeniesiony w stan spoczynku.

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej został powołany do Kierownictwa Marynarki Wojennej. Po agresji ZSRR na Polskę, 17 września 1939 był w kolejowym transporcie ewakuacyjnym na wschód. Po tym jak kontradmirał Xawery Czernicki został skierowany do Równego, Bolesław Sokołowski został dowodzącym zgrupowania w Deraźnem[14]. Został aresztowany przez sowietów. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 41/3-248 oznaczony numerem 2742)[1]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego jego tożsamość była podawana jako Bolesław Sokołowski II.
  2. Różne źródła podały inne daty urodzenia Bolesława Sokołowskiego: Rocznik Oficerski z 1923 podał dzień 26 stycznia 1892, Rocznik Oficerski z 1924, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Oficerowie, Akademia Marynarki Wojennej., Wojskowe Biuro Historyczne wskazały dzień 8 marca 1892, zaś Rocznik Oficerski 1932 podały dzień 9 marca 1892.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 87. [dostęp 2020-12-20].
  2. Bolesław Sokołowski. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2020-12-21].
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1444.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1313.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1439.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 32.
  7. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 848.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 395.
  9. 10 sierpnia 1932. Podniesienie bandery na kontrtorpedowcu ORP „Burza”. muzeumwp.pl. [dostęp 2014-12-09].
  10. ORP Burza. 2wojna.pl. [dostęp 2014-12-09].
  11. Komendanci i dowódcy ośrodków szkolenia podoficerów i marynarzy w latach 1919 – 2007.. csz.mw.mil.pl. [dostęp 2014-12-09].
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 893.
  13. Komendanci Komendy Portu Wojennego Gdynia. kpwgdynia.mw.mil.pl. [dostęp 2014-12-09].
  14. Dariusz Nawrot. Zbrodnia katyńska w dziejach Polskiej Marynarki Wojennej. „Zeszyty naukowe Akademii Marynarki Wojennej”, s. 140–141, Rok LI NR 1 (180) 2010. Akademia Marynarki Wojennej. 
  15. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  16. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 34, 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  17. Sveriges statskalender 1940. Bihang, s. 22
  18. Mariusz Borowiak: Admirał: biografia Józefa Unruga, Finna Oficyna Wydawnicza, Gdańsk 2004, s. 161. ISBN 83-89929-40-6

BibliografiaEdytuj