Otwórz menu główne

Bolesław Sokołowski (oficer marynarki)

Bolesław Sokołowski[a] (ur. 26 stycznia bądź 8 lub 9 marca 1892[b], zm. 1940 w Kijowie) – komandor porucznik Marynarki Wojennej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Bolesław Sokołowski
komandor porucznik komandor porucznik
Data urodzenia 8 lub 9 marca 1892
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne rosyjska marynarka wojenna
Marynarka Wojenna
Jednostki ORP „Rybitwa”
ORP „Burza”
Dywizjon Kontrtorpedowców
Stanowiska dowódca
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Miecza (Szwecja)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Aleksandra. Podczas I wojny światowej służył w rosyjskiej marynarce wojennej. Pod odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 wstąpił do polskiej Marynarki Wojennej. Jako porucznik marynarki w 1921 został pierwszym dowódcą trałowca ORP „Rybitwa”. Został awansowany do stopnia kapitana porucznika w Korpusie Morskim ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[1][2]. W 1923 był komendantem Monitora „Warszawa” w Dywizjonie Flotylli Wiślanej[3]. W 1924 służył w Samodzielnym Referacie Personalnym Planów w Kierownictwie Marynarki Wojennej[4]. Został awansowany do stopnia komandora podporucznika w Korpusie Morskim ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i w 1928 służył Dowództwie Floty[5]. Później został awansowany do stopnia komandora porucznika w Korpusie Morskim ze starszeństwem z 1 stycznia 1932[6]. W tym stopniu był pierwszym dowódcą polskiego niszczyciela ORP „Burza”[7] od sierpnia 1932 do 21 kwietnia 1933)[8]. W 1931 i w 1933 był dowódcą dywizjonu szkolnego w Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej w Ustce[9]. Następnie był dowódcą Dywizjonu Kontrtorpedowców. W 1932 był oficerem portu wojennego Gdynia[10]. Od stycznia 1937 do kwietnia 1938 był komendantem portu wojennego Gdynia[11]. 30 września 1938 został przeniesiony w stan spoczynku.

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej został powołany do Kierownictwa Marynarki Wojennej. Po agresji ZSRR na Polskę, 17 września 1939 był w kolejowym transporcie ewakuacyjnym na wschód. Po tym jak kontradmirał Xawery Czernicki został skierowany do Równego, Bolesław Sokołowski został dowodzącym zgrupowania w Deraźnem[12]. Został aresztowany przez sowietów. W 1940 został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 41/3-248 oznaczony numerem 2742)[13]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako Bolesław Sokołowski II: Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 1774., Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 1614., Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 1050., Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 1003.
  2. Różne źródła podały inne daty urodzenia Bolesława Sokołowskiego: Rocznik Oficerski 1923 podał dzień 26 stycznia 1892, Rocznik Oficerski 1924, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. i . Akademia Marynarki Wojennej.  wskazały dzień 8 marca 1892, zaś Rocznik Oficerski 1928 i Rocznik Oficerski 1932 podały dzień 9 marca 1892.

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 1444.
  2. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 1313.
  3. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 1439.
  4. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 32.
  5. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 848.
  6. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 394.
  7. 10 sierpnia 1932. Podniesienie bandery na kontrtorpedowcu ORP „Burza”. muzeumwp.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  8. ORP Burza. 2wojna.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  9. KOMENDANCI I DOWÓDCY OŚRODKÓW SZKOLENIA PODOFICERÓW I MARYNARZY W LATACH 1919 – 2007.. csz.mw.mil.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  10. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 893.
  11. KOMENDANCI KOMENDY PORTU WOJENNEGO GDYNIA. kpwgdynia.mw.mil.pl. [dostęp 9 grudnia 2014].
  12. Dariusz Nawrot. Zbrodnia katyńska w dziejach Polskiej Marynarki Wojennej. „Zeszyty naukowe Akademii Marynarki Wojennej”, s. 140-141, Rok LI NR 1 (180) 2010. Akademia Marynarki Wojennej. 
  13. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 87. [dostęp 27 października 2014].
  14. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  15. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 34, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  16. Mariusz Borowiak: Admirał: biografia Józefa Unruga, Finna Oficyna Wydawnicza, Gdańsk 2004, s. 161. ​ISBN 83-89929-40-6

BibliografiaEdytuj