Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy fajki wodnej. Zobacz też: bongo leśne (zwierzę) i bongosy (instrument muzyczny).
Bongo

Bongo, bong, bongos – rodzaj fajki wodnej przeznaczonej do palenia różnego rodzaju ziół (przetworów konopnych, szałwii wieszczej, tytoniu) oraz rzadziej metamfetaminy, kokainy.

Podstawą działania jest wdychanie przez urządzenie, co powoduje wypełnienie komory dymem; zwykle dym najpierw jest filtrowany przez wodę. Bongo umożliwia uzyskanie dymu w sposób inny niż w zwykłej fajce lub joincie. Większość fajek wodnych jest zaprojektowana tak, by ochłodzić dym, zanim wejdzie do płuc, lub wytworzyć dużo dymu do szybkiego wdychania.

NazwaEdytuj

Słowo „bongo” wywodzi się od tajskiego słowa buang. W XVI wieku oznaczało ono bongo bambusowe, powszechnie używane w Azji Środkowej[1].

Pierwsze bongaEdytuj

Według źródeł historycznych pierwszymi regionami, gdzie palono wysuszone zioła, była Azja Środkowa (XVI wiek) i Afryka Środkowa. Nie ma jednak oczywistych dowodów na to, że palono tam z fajek wodnych. Wykopaliska w Rosji pozwoliły natomiast odkryć, że plemienni wodzowie irańsko-eurazjatyckiego szczepu Scytów już 2400 lat temu używali bong wykonanych ze złota. Jest to najwcześniejsze odkrycie starożytnego bonga. Zanim dokonano wykopalisk w Rosji, najwcześniejsze bonga odnaleziono w jaskini w Etiopii, a ich pochodzenie datowano na okres od 1100 do 1400 roku naszej ery. Znaleziono wtedy jedenaście bong służących do palenia oraz odkryto fajki wodne wykonane z rogów zwierząt i prymitywnej ceramiki, które tworzyły unikatowy układ chłodzący[1].

Kolejnym krokiem było zastosowanie w bongach wody, co wprowadzono za panowania dynastii Ming w Chinach. W Azji Środkowej przedmioty te były elementem kultury i tradycji, o czym świadczy pochowanie cesarzowej wdowy Cixi razem z trzema najbardziej wartościowymi bongami[1].

PrzypisyEdytuj