Otwórz menu główne

Bronisław Mirecki (ur. 3 września 1903 w Przeworsku, zm. 13 sierpnia 1986 w Hałuszczyńcach) – polski duchowny katolicki, duszpasterz Polaków zamieszkujących tereny wcielone do ZSRR.

Ks. Bronisław Mirecki
Kanonik
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1903-09-033 września 1903
Przeworsk Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 1986-08-1313 sierpnia 1986
Hałuszczyńce ZSRR
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1933

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 3 września 1903 w Przeworsku w rodzinie inteligenckiej o patriotycznych tradycjach jako drugie z ośmiorga dzieci Dominika i Pauliny ze Ścisłowskich. Uczestniczył jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. 17 sierpnia 1920 został ranny w bitwie pod Zadwórzem i dostał się do sowieckiej niewoli. Udało mu się uciec z obozu jenieckiego pod Kijowem i wrócić do domu rodzinnego. Rozpoczętą w 1918 naukę w Państwowym Gimnazjum w Nisku przerwał z powodu udziału w wojnie. Dopiero w 1926 zdał maturę. Odbywszy służbę wojskową, w 1927 wstąpił do Seminarium Duchownego we Lwowie. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze lwowskiej w 1933.

W 1933 ukończył studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza. Uzyskał tytuł magistra, broniąc pracy pt. Prawo własności w świetle encykliki Rerum Novarum i Quadragesimo anno.

W latach 1933-1935 pełnił funkcję wikariusza w Żydaczowie, a następnie administratora parafii Nowe Sioło k. Zbaraża.

W czasie okupacji podjął współpracę z Narodową Organizacją Wojskową, a następnie z Armią Krajową. W 1944 Ukraińska Powstańcza Armia wydała na ks. Bronisława wyrok śmierci. Banderowcy dokonali napadu i podpalili dom, w którym mieszkał duchowny. Ksiądz Mirecki ocalał, ale silny stres spowodował całkowite osiwienie.

Pok koniec 1944 został mianowany przez abpa Eugeniusza Baziaka proboszczem w Podwołoczyskach, niedaleko przedwojennej granicy polsko-sowieckiej. Aby utrudnić duchownemu działalność, bolszewicy wysadzili w powietrze miejscowy kościół, zaś ks. Bronisława pozbawiono na 15 lat prawa do pracy duszpasterskiej – żaden kapłan na terenie Ukrainy nie został ukarany w taki sposób. Zdecydował się więc na działalność w konspiracji. Zamieszkał w drewnianej wilgotnej chacie w Podwłoczyskach. Była ona położona blisko bazaru, co okolicznym ludziom ułatwiało dotarcie do niego i korzystanie z podziemnego duszpasterstwa, które prowadził. Pracował na terenie Podola m.in. w Kamieńcu Podolskim, Derażni, Greczanach k. Chmielnickiego (Płoskirowa), Gródku Podolskim, Hołozubińcach, Latyczowie, Manikowcach, Połonnem. Dbał również o kaplicę na kijowskim Światoszynie. Otoczył duchową opieką mieszkańców skupiska katolików na Bukowinie, w Kazachstanie, na Krymie i w Moskwie.

KGB i MWD niejednokrotnie zatrzymywało i przesłuchiwało ks. Mireckiego, grożąc mu zsyłką oraz śmiercią. Nigdy nie został przyłapany w trakcie wykonywania funkcji duszpasterskich. Znalazł schronienie u oddanych mu mieszkańców. W konspiracji sprawował sakramenty: odprawiał Msze święte, chrzcił, spowiadał, błogosławił małżeństwa. Obsługiwał jednocześnie 15 parafii na terenie Podola i Wołynia. Podróżował między nimi pod osłoną nocy.

Gdy po kilkunastu latach otrzymał pozwolenie władz na pracę w parafii i w Hałuszczyńcach nad Zbruczem był jedynym kapłanem w całym obwodzie tarnopolskim. Opiekował się jednocześnie parafiami w Krzemieńcu i Borszczowie. Na złoty jubileusz kapłaństwa, który obchodził 8 listopada 1983 w Hałuszczyńcach Jan Paweł II nadesłał telegram, zapewniając go o swym duchowym uczestnictwie w tej uroczystości. Przed śmiercią duchowny został uhonorowany tytułem kanonika.

Ks. Bronisław Mirecki zmarł w Hałuszczyńcach 13 sierpnia 1986. W manifestacyjnym pogrzebie 16 sierpnia 1986 uczestniczyło 25 kapłanów i tysiące wiernych. W kazaniu pogrzebowym ks. Jan Olszański, późniejszy biskup diecezji Kamieniecko-Podolskiej, powiedział o zmarłym: Życie ks. Bronisława to życie kapłana, męczennika-nędzarza, a zarazem misjonarza. Na grobie ks. Bronisława znajduje się napis: W trudnych czasach poświęcił się, nie opuścił nas i został z nami na zawsze.

BibliografiaEdytuj