Otwórz menu główne

Bruno Bianchi (lekkoatleta)

włoski lekkoatleta, sprinter

Bruno Bianchi (ur. 8 lutego 1939 w Genui[1]) – włoski lekkoatleta, sprinter.

Bruno Bianchi
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1939
Genua
Wzrost 185 cm
Masa ciała 72 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Halowe mistrzostwa Europy
Srebro Dortmund 1966 sztafeta 4+3+2+1 okrążenie
Uniwersjada
Złoto Budapeszt 1965 sztafeta 4 × 400 m

Specjalizował się w biegu na 400 metrów. Wystąpił w sztafecie 4 × 400 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1964 w Tokio, ale włoska sztafeta w składzie: Bianchi, Salvatore Morale, Roberto Frinolli i Sergio Bello odpadła w eliminacjach[1].

Zdobył złoty medal w sztafecie 4 × 400 metrów na uniwersjadzie w 1965 w Budapeszcie (wraz z nim biegli w sztafecie Gian Paolo Iraldo, Frinolli i Bello)[2].

Na pierwszych europejskich igrzyskach halowych w 1966 w Dortmundzie Bianchi zdobył srebrny medal w sztafecie szwedzkiej 4+3+2+1 okrążenie (Włosi biegli w składzie: Bianchi, Bello, Sergio Ottolina i Ippolito Giani)[3]. Na mistrzostwach Europy w 1966 w Budapeszcie zajął 6. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Bianchi, Frinolli, Furio Fusi i Bello)[4]. Odpadł w eliminacjach sztafety 4 × 2 okrążenia ( w składzie: Giani, Frinolli, Bianchi i Bello) na europejskich igrzyskach halowych w 1967 w Pradze[5].

W 1980 został mistrzem Europy weteranów w biegu na 200 metrów i biegu na 400 metrów w kategorii powyżej 40 lat[6].

Bianchi był mistrzem Włoch w biegu na 400 metrów w 1964, w sztafecie 4 × 100 metrów w 1963 i 1968, w sztafecie 4 × 200 metrów w 1971 oraz w sztafecie 4 × 400 metrów w latach 1962–1971[7][8]. W hali był mistrzem w biegu na 400 metrów w 1970 i 1971[9].

Trzykrotnie poprawiał rekord Włoch w sztafecie 4 × 400 metrów do wyniku 3:05,8, osiągniętego 21 lipca 1968 w Brescii[10].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Bruno Bianchi Biography and Olympic Results, sports-reference.com [dostęp 2019-04-07] (ang.).
  2. Podio internazionale dal 1908 al 2008. Uomini, sportolimpico.it, 1 listopada 2008, s. 3, 6, 7 [dostęp 2019-04-07] (wł.).
  3. Alain Bouillé (red.): L’Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d’Athlétisme, 1994, s. 15.
  4. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 527 [dostęp 2019-04-07] (ang.).
  5. Alain Bouillé (red.): L’Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d’Athlétisme, 1994, s. 17.
  6. European Veteran Championships (Men), GBRAthletics [dostęp 2019-04-07] (ang.).
  7. Italian Championships, GBRAthletics [dostęp 2019-04-07] (ang.).
  8. Campionati "assoluti" – uomini. Tutti i campioni italiani – 1906-2018, sportolimpico.it, s. 6 [dostęp 2019-04-07] (wł.).
  9. Italian Indoor Championships, GBRAthletics [dostęp 2019-04-07] (ang.).
  10. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 204. (ang.)