Otwórz menu główne

Carl Martin Froch (ur. 2 lipca 1977 w Nottingham) – angielski bokser, były mistrz świata federacji IBF oraz były zawodowy mistrz świata organizacji WBC w kategorii super średniej (do 168 funtów).

Carl Froch
Carl Froch
Pseudonim The Cobra
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1977
Nottingham
Obywatelstwo Anglia
Wzrost 185 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa super średnia
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 35
Zwycięstwa 33
Przez nokauty 24
Porażki 2
  1. Bilans walk aktualny na 31 maja 2014.
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Anglia
Mistrzostwa świata
Brąz Belfast 2001 boks (waga średnia)

Spis treści

Kariera amatorskaEdytuj

Jest dwukrotnym amatorskim mistrzem Anglii w kategorii średniej (1999 i 2002). W 2001 zdobył brązowy medal na mistrzostwach świata amatorów w Belfaście.

Kariera zawodowaEdytuj

Na zawodowstwo przeszedł w 2002. Był zawodowym mistrzem Wielkiej Brytanii i mistrzem Wspólnoty Brytyjskiej w kategorii super średniej. We wrześniu 2004 pokonał przez techniczny nokaut już w pierwszej rundzie Damona Hague[1]. W maju 2006, w swojej dziewiętnastej walce, pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Briana Magee, który już w pierwszej rundzie leżał na deskach[2].

9 listopada 2007 odniósł zwycięstwo nad byłym mistrzem świata federacji WBC Robinem Reidem, który nie wyszedł do walki w szóstej rundzie, a wcześniej dwukrotnie był liczony[3].

6 grudnia 2008, w swojej dwudziestej czwartej walce, zdobył wakujący tytuł mistrza świata WBC, pokonując na punkty Jeana Pascala[4]. 25 kwietnia 2009 roku pokonał przez techniczny nokaut w dwunastej, ostatniej rundzie Jermaina Taylora. Froch już w trzeciej rundzie był liczony i przegrywał całą walkę na punkty, jednak w ostatniej rundzie najpierw położył rywala na deski, a na czternaście sekund przed końcem pojedynku zdołał go znokautować, broniąc tym samym mistrzowskiego pasa[5].

Po tej walce wystartował w turnieju Super Six – pojedynku sześciu najlepszych pięściarzy w kategorii super średniej. 17 października 2009, w pierwszej walce z tego cyklu, pokonał po niejednogłośnej decyzji Andre Dirrella. Dirrell w dziesiątej rundzie został ukarany odjęciem jednego punktu za trzymanie[6]. Punktacja pojedynku wynosiła 115–113, 115–112, 113–114[7]. 24 kwietnia 2010 stoczył z Mikkelem Kesslerem kolejny pojedynek w ramach turnieju Super Six. Anglik przegrał jednogłośnie na punkty po zaciętym i wyrównanym pojedynku, tracąc na rzecz Duńczyka tytuł mistrza świata WBC[8]. 27 listopada 2010 Carl Froch stanął do pojedynku z Arthurem Abrahamem w ramach turnieju Super Six a stawką tego pojedynku był wakatujący pas WBC. Froch przez cały pojedynek kontrolował przebieg walki i wygrał wysoko na punkty 119-109 oraz dwukrotnie 120-108[9]. 4 czerwca w półfinale zmierzył się z doświadczonym Glenem Johnsonem pokonując go na punkty w stosunku dwa do remisu i awansując do finału Super Six[10]. 17 grudnia 2011 w finale turnieju uległ jednogłośną decyzją Andre Wardowi tracąc pas WBC[11]. 26 maja 2012 pokonał przez techniczny nokaut w piątej rundzie Luciana Bute zdobywając pas mistrzowski federacji IBF[12].

17 listopada 2012 w obronie tytułu IBF, Froch zmierzył się z Amerykaninem Yusafem Mackiem. Anglik wygrał ten pojedynek przez nokaut w trzeciej rundzie[13]. W kolejnej walce (25 maja 2013 roku) Froch zmierzy się w pojedynku rewanżowym z Mikkelem Kesslerem[14].

23 listopada 2013 w Manchesterze, Anglik pokonał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie rodaka George'a Grovesa, broniąc pasy mistrza świata organizacji WBA i IBF w wadze junior półciężkiej.

31 maja 2014 w Londynie w rewanżu, Froch po raz drugi pokonał George'a Grovesa. Pojedynek zakończył się nokautem w ósmej rundzie[15].

3 lutego 2015 Froch zrzekł się tytułu IBF, a w maju w związku z jego nieaktywnością został pozbawiony pasa WBA przez władze tej federacji[16].

W lipcy 2015 ogłosił oficjalnie, że zakończył karierę bokserską[17].

CiekawostkiEdytuj

Dziadkowie Aleksandra i Wojciech Froch pochodzili z Krakowa, wyemigrowali z Polski podczas II wojny światowej[18].

PrzypisyEdytuj

  1. Froch floors Hague (ang.). BBC Sport, 25.09.2004. [dostęp 2009-05-17].
  2. Mark Staniforth: Froch wins thriller (ang.). sportinglife.com. [dostęp 2009-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-11-12)].
  3. Froch brushes off Reid challenge (ang.). BBC Sport, 09.11.2007. [dostęp 2009-05-17].
  4. Graham Houston: Carl Froch W12 Jean Pascal (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2009-05-17].
  5. Billy Luppert, Alex Dombroff: Froch Stops Taylor in Dramatic Fashion! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2009-05-17].
  6. Froch edges Dirrell (ang.). Fightnews.com, 17.10.2009. [dostęp 2010-04-29].
  7. Scores from Froch-Dirrell (ang.). Fightnews.com, 21.10.2009. [dostęp 2010-04-29].
  8. Full Results from Denmark (ang.). Fightnews.com, 24.04.2010. [dostęp 2010-04-29].
  9. Froch upokorzył Abrahama (pol.). wp.pl, 28.11.2010.
  10. Froch wypunktował Johnsona (pol.). ringpolska.pl.
  11. Ward pewnie pokonał Frocha i wygrał turniej "Super Six" (pol.).
  12. Froch zdemolował Bute" (pol.).
  13. Froch zdemolował Macka (pol.).
  14. Będzie rewanż Kessler-Froch (pol.).
  15. Froch znów pokonał Grovesa i zachował pasy (pol.).
  16. Froch pozbawiony tytuł WBA, ale będzie mógł walczyć z Wardem (pol.). bokser.org, 8 maja 2015. [dostęp 8 maja 2015].
  17. Kobra już nie ukąsi. Carl Froch zakończył karierę (pol.). bokser.org, 14 lipca 2015. [dostęp 14 lipca 2015].
  18. "Polskie geny dają siłę" (pol.). przegladsportowy.pl/, 10 sierpnia 2010. [dostęp 24 maja 2015].

Linki zewnętrzneEdytuj