Chrystianofobia

Chrześcijańska dziewczynka okaleczona w stanie Orisa (Indie) w 2008 roku
Zdewastowany cmentarz chrześcijański w Betlejem – terytorium Autonomii Palestyńskiej

Chrystianofobialęk lub nienawiść, odczuwane wobec chrześcijan[1].

Niechęć do chrześcijaństwa może wynikać z pobudek religijnych bądź ideologicznych. Chrystianofobia może być motywacją do popełniania przestępstw[2]. Aż 3/4 osób prześladowanych fizycznie ze względów religijnych stanowią chrześcijanie[3].

Przykładami chrystianofobii są prześladowania i akty agresji wobec chrześcijan w krajach muzułmańskich jak np. (Irak, Egipt (Koptowie)[4], Erytrea (Prawa człowieka w Erytrei[5]) i inne), a także w Indiach czy na terenach osadnictwa izraelskiego.

Za przejawy chrystianofobii uznaje się także akty nietolerancji, wandalizmu i marginalizacji społecznej obecne w wysokorozwiniętych i zeświecczonych krajach Europy i Ameryki Północnej, czego przykładem może być palenie historycznych świątyń w Skandynawii w latach 90. XX w.[6] Niektóre subkultury blackmetalowe otwarcie przyznają się do niechęci względem chrześcijan[7].

Według prawnika Josepha Weilera, członka komisji przygotowującej Traktat z Maastricht i autora książki Chrześcijańska Europa. Konstytucyjny imperializm czy wielokulturowość? chrystianofobia w Europie jest efektem dominacji pokolenia '68 i jego buntu przeciw kulturze zachodniej[8].

Rzymskokatolicka teolog Gudrun Kugler z akcji „Europa dla Chrystusa” rozszerza ten termin na irracjonalny lęk lub nienawiść wobec chrześcijan, a także chrześcijaństwa w ogóle. Znaczenie tego słowa ma obejmować również antychrześcijańskie uprzedzenia, które mają się manifestować stopniową marginalizacją osób z chrześcijańskimi przekonaniami[9].

Analitycy źródeł współczesnej niechęci doszukują się również w dziełach XVIII-wiecznych filozofów oświecenia[10].

Słowo chrystianofobia zostało wprowadzone do brytyjskiego parlamentu przez posła z ramienia Partii Konserwatywnej Marka Pritcharda[11], wywołując kontrowersje oraz natychmiastowy sprzeciw National Secular Society, które zwróciło uwagę m.in. na to, że głowa państwa jest chrześcijanką, ale też i głową kościoła, premier, większość posłów i lordów są chrześcijanami (włącznie z 26 biskupami), a chrześcijańskie szkoły religijne stanowią jedną trzecią systemu edukacji (korzystając przy tym z pieniędzy podatników)[11][12].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Guitton: Europe: “50 million Christians persecuted in the world” (ang.). Agenzia Fides, 2010-11-24. [dostęp 2016-12-05].
  2. Piotr Sobański, Ochrona przed chrystianofobią na gruncie polskiego prawa karnego, 8 września 2019.
  3. Une journée européenne pour les martyrs chrétiens d’aujourd’hui (fr.). Zenit, 2011-01-31. [dostęp 2016-12-05].
  4. Abdallah Mostafa: EU parliament accuses Egypt of persecuting Christian minority (ang.). Egypt Independent, 2011-10-28. [dostęp 2013-03-22].
  5. Głos prześladowanych chrześcijan (pol.). [dostęp 2018-05-27].
  6. Lords of Chaos (1998): 78.
  7. Satan Rides The Media (ang.). [dostęp 2017-10-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-14)].
  8. Zbigniew Stawrowski: Chrześcijańska Europa, Joseph Weiler (pol.). Gazeta Wyborcza, 2004-02-27. [dostęp 2013-04-07].
  9. Austria: Strona internetowa poświęcona chrystianofobii w Europie, wiara.pl, [dostęp 2010-05-15].
  10. Bossuet, Pensées détachées, 7.
  11. a b Christianophobia warning from MP (ang.). BBC News, 2007-12-04. [dostęp 2013-03-22].
  12. Terry Sanderson: “Christianophobia” claims are pure paranoia. National Secular Society. s. 2007–2012–07. [dostęp 2013-03-22].

Linki zewnętrzneEdytuj